
Είμαστε
πράγματι ένας πολύ παράξενος και περίεργος λαός. Όσον καιρό περνούσαμε καλά, με τα αγαθά να
κατακλύζουν τα τραπέζια μας, τα αυτοκίνητα να μην χωράνε στις αυλές μας και το
δανεικό χρήμα να ρέει άφθονο από τις κάνουλες των Τραπεζών για να καλύψει κάθε
μας ανάγκη, πιθανή ή απίθανη, σχεδόν κανείς δεν έβγαζε κουβέντα, ούτε τον
απασχολούσε πώς γίνεται αυτό. Λες και ζούσαμε ένα θαύμα, το σύγχρονο θαύμα της Κανά,
όπου όμως, αντί για τον οίνον, πολλαπλασιαζόντουσαν οι βίλλες, τα
εξοχικά, τα ακριβά αυτοκίνητα, το εμπόριο των εισαγομένων (κάνε και συ ένα μαγαζάκι,
μπορείς!), το παραεμπόριο, οι παραλιακές… όπερες, όπου εκρατείτο, αυστηρά,
σειρά προτεραιότητος, τα… ευαγή ιδρύματα κοντά στους αγρότες μας, που
πιστοποιούσαν αν τα έσοδα από την σοδειά τους ήταν ικανοποιητικά, τα
εορτοδάνεια, τα διακοποδάνεια και τόσα άλλα!
