ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗ, ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ… MILIONI AUGURI! Μέρος 2ο

Συνεχίζοντας με το 2^ο και τελευταίο μέρος των άρθρων με τον παραπάνω τίτλο, θα αναφερθούμε αφενός σε ορισμένες καταστάσεις, χαρακτηριστικές του τρόπου διακυβέρνησης και των αντιλήψεων του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και του τρόπου και των αντιλήψεων που επικρατούν στην αντιπολίτευση, όχι μόνο στην Ελλάδα είναι αλήθεια, όταν αυτή ασκεί τα καθήκοντά της, ακόμα και όταν πρόκειται για πολύ σοβαρά ή εθνικά θέματα, και αφετέρου των όσων συνέβησαν προς το τέλος της κυβερνητικής του θητείας, καταλήγοντας όπως πάντα στα αναγκαία, απρόσμενα ίσως αυτή τη φορά, συμπεράσματα.

ΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ (συνέχεια)

ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΚΑΙ ΑΝΟΧΗ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΒΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Η ασφάλεια των πολιτών αποτελεί σημαντικό μέρος από τα καλούμενα Ανθρώπινα Δικαιώματα, αναπόσπαστο μέρος τελικά της ελευθερίας που αυτοί, οι πολίτες, δικαιούνται να έχουν, με το να προστατεύεται η κατοικία τους, η περιουσία τους, η ζωή τους, ο γραπτός και προφορικός λόγος και η διατύπωση της σκέψης τους.

Γι’ αυτό υπάρχουν οι σχετικοί νόμοι που, δόξα τω θεώ, στην Ελλάδα είναι απ’ εκείνα που βρίσκονται όχι μονό σε αφθονία, αλλά σε υπεραφθονία. Φαίνεται όμως ότι στη χώρα αυτή ένα από τα τόσα παράδοξα που συμβαίνουν είναι και το να ψηφίζονται μεν οι Νόμοι, πρακτικά όμως να μην εφαρμόζονται, γι’ αυτό και το περίφημο: Στην Ελλάδα, υπάρχει ανάγκη να ψηφιστεί ένας Νόμος, που θα καταστήσει αναγκαστική την εφαρμογή όλων τω υπολοίπων!

Είναι μια κατάσταση που υπάρχει και μας ταλαιπωρεί χρόνια τώρα, επί ημερών όμως ΣΥΡΙΖΑ η κατάσταση αυτή, με μία σειρά πράξεων και νομοθετημάτων, έλαβε απρόσμενα μεγάλες, απαράδεκτες ή επικίνδυνες, λάβετέ το εσείς όπως νομίζετε, διαστάσεις.

Κατ’ αρχάς καταργήθηκε η ομάδα «ΔΕΛΤΑ», διότι, κατά τις αντιλήψεις των μελών του ΣΥΡΙΖΑ, αυτή ήταν συνυφασμένη με επεμβάσεις και σε διαδηλώσεις και, σύμφωνα με τέτοιες αντιλήψεις, δεν πρέπει να υπάρχει τίποτα που να δημιουργεί αρνητικά συναισθήματα στον λαό¹, όπως «τρόικα» που μετονομάσθηκε σε «θεσμούς»(!) και τόσα άλλα, τουλάχιστον περίεργα.

Μετά ήρθε ο «νόμος Παρασκευόπουλου», όπου με σκεπτικό την αποσυμφόρηση των φυλακών, κάτι που θα μπορούσε να είναι σωστό, αν και η δικαιοσύνη, ο ποινικός κώδικας για να ακριβολογούμε, ήταν προς την ίδια κατεύθυνση, θεσπίστηκαν ευνοϊκές διατάξεις για τη χορήγηση αδείας ή την αποφυλάκιση ακόμα και επικίνδυνων, «σκληρών» και αμετανόητων φυλακισμένων που είχαν καταδικαστεί, πολλές φορές επανειλημμένα, για σωρεία αδικημάτων, όπως κλοπές, εισαγωγή και «κεντρική» διάθεση και διακίνηση ναρκωτικών, ένοπλες ληστείες, φόνους και άλλες τέτοιες «θεάρεστες» πράξεις.

Αποτέλεσμα; Να αυξηθεί η εγκληματικότητα, με καθημερινές σχεδόν ληστείες σε μέσα μεταφοράς και δρόμους, σε σπίτια και απόμακρες κατοικίες, αλλά και σε Τράπεζες, ΑΤΜς και χρηματαποστολές, φόνους συνταξιούχων, ακόμα και για λίγα Ευρώ, περεταίρω περιθωριοποίηση υποβαθμισμένων περιοχών και γενικά μια κατάσταση που μπορεί να περιγραφεί, έστω με κάποια δόση υπερβολής, με τον τίτλο της ταινίας: «Τρόμος πάνω στην πόλη».

Δεν έφθανε όμως αυτό, ήρθαν κι άλλα. Έτσι καταργήθηκαν οι φυλακές υψίστης ασφαλείας, με κατάδικους για τρομοκρατία να μεταφέρονται στις φυλακές Κορυδαλλού, όπου πέρα από την ευκολότερη επικοινωνία τους με άλλους ομοϊδεάτες, αποφεύχθηκε κυριολεκτικά στο παραπέντε να πραγματοποιηθεί η «μεγάλη απόδραση», ίσως η μεγαλύτερη που θα είχε συμβεί ποτέ στα χρονικά των φυλακών.

Ήρθε όμως και ο νόμος του υπουργού «παιδείας» κ. Γαβρόγλου, νόμος 4485 του 2017, όπου, σχεδόν πάνω-πάνω, στο άρθρο 3 περί Ακαδημαϊκών ελευθεριών, ήρθε και με τη «βούλα», που λένε, η επαναφορά του «Ασύλου» στα Πανεπιστημιακά Ιδρύματα, όπως βέβαια το εννοούσε ο ΣΥΡΙΖΑ, αφού, αναφέροντας μεν στη §2 του άρθρου αυτού ότι: «Επέμβαση δημόσιας δύναμης σε χώρους των Α.Ε.Ι. επιτρέπεται αυτεπαγγέλτως σε περιπτώσεις κακουργημάτων, καθώς και εγκλημάτων κατά της ζωής», συμπληρώνει αμέσως μετά: «και ύστερα από απόφαση του Πρυτανικού Συμβουλίου σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση», καταργώντας έτσι ουσιαστικά την άμεση επέμβαση της αστυνομίας σε περίπτωση διενέργειας παρανόμων πράξεων, αφού αυτά πρώτα θα πρέπει να θεωρηθούν κακουργήματα και μετά θα πρέπει να συγκληθούν οι Πρυτανικές αρχές, όπως λένε δηλαδή: Πάρ’ τ’ αυγό και κούρευτο!

Ήταν βλέπετε αυτό που μας «έλλειπε», αυτό που «εμπόδιζε» την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών στα Ιδρύματα αυτά, εμπόδιζε όμως πριν, όπως έδειξε η πραγματικότητα, να μετατραπούν σε άντρο παραεμπορίου, διακίνησης ναρκωτικών, «μπαχαλάκηδων» και δήθεν αναρχικών, ήταν αυτό που μας εμπόδιζε να παρακολουθούμε πλέον, αδιάλειπτα, κάθε Παρασκευο-σαββατο-κύριακο τις «ηρωικές» εξόδους των δήθεν αναρχικών, με ρεαλιστικές σκηνές μάχης μεταξύ των τελευταίων και των δύσμοιρων αστυνομικών, μια ευγενική «χορηγία» της πολιτείας που φρόντιζε, προς τέρψη των θεατών, οι αστυνομικοί να μη παραμελούν την εξάσκηση τους στον «χορό της φωτιάς».

Ήταν όμως και η επίσημη καθιέρωση της «Μονμάρτης» των Αθηνών, όπου όμως αντί για κέντρο καλλιτεχνών και διανοουμένων, έγινε πραγματικό άβατο, κέντρο των επονομαζόμενων «συλλογικοτήτων» (πού ανακαλύπτει αυτός ο ΣΥΡΙΖΑ κάθε φορά τέτοιους όρους; Πραγματικά ανεξάντλητος!) και κάθε είδους παρανομίας και παραβατικότητας.

Το κερασάκι στην τούρτα, για να χρησιμοποιήσουμε αυτή την έκφραση που τόσο συνηθίζεται, απετέλεσε η ας την πούμε τουλάχιστον περίεργη ανοχή της πολιτείας, αλλά και της αστυνομίας, στις επανειλημμένες καταδρομικές επιδρομές σε δημόσιες υπηρεσίες και στους βανδαλισμούς ξένων πρεσβειών, τελευταία μάλιστα στον ίδιο τον ναό της Δημοκρατίας, όπως με τόσο στόμφο συνηθίζουμε να τον αποκαλούμε, τη Βουλή, μελών αυτής της περίεργης «συλλογικότητας», του Ρουβίκωνα.

Το πράγμα όμως ξεφεύγει, καταντά εντελώς αδιανόητο, όταν μέλη του τελευταίου συλλαμβάνονται στην επιδρομή αυτή και αντί να παραπεμφθούν σε δίκη με τη διαδικασία του αυτόφωρου, ο φρούραρχος του Κοινοβουλίου, κατόπιν συνεννόησής του με τον πρόεδρο της Βουλής κ. Βούτση και τον αναπληρωτή υπουργό κ. Τόσκα ζήτησε να μη γίνουν προσαγωγές, παρά να καταγραφούν απλά τα στοιχεία τους και να αφεθούν ελεύθεροι. Το πιο εξωφρενικό, μάλιστα, είναι ότι τα πληρώματα των δύο περιπολικών της Άμεσης Δράσης διατάχθηκαν να επιστρέψουν τους προσαχθέντες -πού νομίζετε;- εκεί που συνελήφθηκαν, στη Βουλή!!! Εδώ καταλαβαίνετε ότι τα λόγια και κάθε περαιτέρω σχόλιο απλώς περιττεύουν.

ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ

Στο θέμα αυτό, σε μια χώρα που δεν έχει ακόμη ξεφύγει από την οικονομική κρίση και τις επιπτώσεις της, δύο σχετικά ερωτήματα μπορεί να τεθούν:

1.    Μπορεί να υπάρχει οικονομική ανάπτυξη χωρίς φροντίδα για τους οικονομικά ασθενέστερους;

 2.    Αντίθετα, μπορεί να υπάρχει σοβαρή κοινωνική πολιτική χωρίς αντίστοιχη οικονομική ανάπτυξη;

Εάν τυχόν επιλέξετε ένα από τα δύο αυτά ερωτήματα σίγουρα θα κάνετε λάθος. Ανάπτυξη και κοινωνική πολιτική είναι οι δύο παράμετροι του προβλήματος αυτού που, όταν βρίσκονται σε σχετική ισορροπία μεταξύ τους, διασφαλίζουν, τότε και μόνο τότε, ότι το αποτελέσματα θα είναι αποδεκτό, μόνιμο και όχι προσωρινό.

Πράγματι, με τη φροντίδα των οικονομικά ασθενέστερων διασφαλίζεται η ύπαρξη κοινωνικής δικαιοσύνης και κατά συνέπεια ειρήνης, τόσον απαραίτητης για τη διατήρηση της ανάπτυξης, ενώ με την ύπαρξη οικονομικής ανάπτυξης καθίσταται δυνατή, σε μόνιμη βάση, η διατήρηση της όποιας σοβαρής κοινωνικής πολιτικής.

Στα χρόνια της οικονομικής κρίσης, οι προηγούμενοι, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, επικεντρώθηκαν σχεδόν αποκλειστικά, με τεράστια ευθύνη και των δανειστών μας, κυρίως των Γερμανών, στη μείωση των τεράστιων πράγματι ελλειμμάτων, εφαρμόζοντας την πολιτική που θεωρούσαν οι τελευταίοι ως την πλέον ενδεδειγμένη, δηλαδή αυτήν της αυστηρής οικονομικής λιτότητας, ανελαστικοί στη νοοτροπία ως λαός και μη μπορώντας να ξεπεράσουν στην οικονομία το σύνδρομο της Βαϊμάρης.

Ήταν μια οικονομική πολιτική που επικεντρώθηκε κυρίως στη απότομη μείωση των κάθε είδους δαπανών, με παράλληλη επιβολή φόρων, πολλών φόρων, μια πολιτική του τύπου «πονάει κεφάλι, κόψει κεφάλι»(!), όπου όμως μαζί με τον πονοκέφαλο που σχεδόν εξαφανίστηκε μας παρέμεινε και ένα σχεδόν 26% του ενεργού πληθυσμού της χώρας χωρίς εργασία.

Τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής και της τερατώδους ανεργίας, με την παντελή μεν έλλειψη όλα τα χρόνια της κρίσης κάποιας δικής μας οικονομικής πρότασης, εμμονή όμως στο «μη μου… τα ψηφαλάκια τάρατε!» και σθεναρή αντίσταση σε κάθε μορφή μεταρρυθμίσεων στη λειτουργία του κράτους, δεν μπόρεσαν παρά να φανούν στην οικονομία, με κλείσιμο χιλιάδων μικρών επιχειρήσεων, δραστικές μειώσεις στα εισοδήματα και τις συντάξεις και με εκατοντάδες χιλιάδες νέους να εγκαταλείπουν τη χώρα άρον-άρον, κοντολογίς μια πολιτική που οδήγησε σε 25% περίπου μείωση του ΑΕΠ μέσα σε λίγα χρόνια, κάτι που θύμιζε την αντίστοιχη οικονομική καταρράκωση της Γερμανίας μετά τη συνθηκολόγηση του Α’ Παγκοσμίου πολέμου.

Τα αποτελέσματα όμως αυτά δεν φάνηκαν να συγκινούν και να μεταπείθουν τους Γερμανούς και τα κράτη που τους υποστήριζαν, γιατί άλλωστε; Ως γνωστόν, «ξυλιές σε ξένο… κόλο δεν πονάνε», πονάνε;

Ήρθε όμως και ο ΣΥΡΙΖΑ. Προσπάθησε να μειώσει την ανεργία, έστω κι αν πάνω από τις μισές νέες προσλήψεις είναι μερικής απασχόλησης και αφορούν σε μεγάλο βαθμό την εστίαση και το εμπόριο καθώς και την εποχική απασχόληση στον τουρισμό. Προσπάθησε επίσης να αποκαταστήσει το κοινωνικό κράτος, εφαρμόζοντας μια κοινωνική πολιτική και βοηθώντας με διάφορους τρόπους τους οικονομικά ασθενέστερους, στηριζόμενος στην λεγόμενη αναδιανομή του πλούτου², the Holy Grail (το άγιο Δισκοπότηρο) της εκάστοτε λεγόμενης Αριστεράς. Η αλήθεια είναι ότι εν μέρει το πέτυχε, στηρίχθηκε όμως, όπως ήδη αναφέραμε, κυρίως στην υπερ-φορολόγηση όσων ακόμη μπορούσαν να φορολογηθούν ή ακριβέστερα όσων δεν μπορούσαν να φοροδιαφύγουν.

Αυτό έγινε γιατί η δεύτερη παράμετρος της εξίσωσης, αυτή της ανάπτυξης, υπέστη καθίζηση τα δύο πρώτα χρόνια και ασθενική θετική τάση τα επόμενα, όπως αναφέραμε μεταξύ των άλλων στο θέμα της οικονομίας στο 1^ο μέρος, θύμα πολιτικής ατολμίας, ιδεοληψιών, αύξηση του κομματικού κράτους και της γραφειοκρατίας με ότι αυτό συνεπάγεται, υπερφορολόγησης και δαιμονοποίησης του κέρδους, μιας «πιπίλας» που κομμουνιστές και υπερ-αριστεροί δεν λένε να τη βγάλουν από το στόμα, και τόσα άλλα.

Έτσι, γυρίσαμε πάλι στο σημείο μηδέν, όπου οι παραμέτρου του προβλήματος που αφορούν την ανάπτυξη³ και την κοινωνική πολιτική περιμένουν κάποιον να τις εξισορροπήσει, πραγματικά όμως και μόνιμα αυτή τη φορά.

ΣΥΝΤΑΞΙΟΔΟΤΙΚΟ ΚΑΙ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ

Αυτά είναι δύο θέματα που, ενώ είχαμε συλλάβει τον ΣΥΡΙΖΑ, σε πολλά είναι αλήθεια πράγματα, να λαϊκίζει, ήρθαν τα θέματα αυτά για να αντιστραφούν οι ρόλοι και την αντιπολίτευση, σχεδόν όλη την αντιπολίτευση, να παίρνει τη σκυτάλη και, λαϊκίζοντας, «να του δίνει να καταλάβει». Τι δεν είπαν!

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή και να τα εξετάσουμε ένα-ένα.

Συνταξιοδοτικό

Κατ’ αρχάς το συνταξιοδοτικό είναι μια παλιά, πονεμένη ιστορία που τα αίτια της είναι πολλά, πάρα πολλά, τι να πρωτοαναφέρει κανείς. Για να γίνει όμως κάπως αντιληπτό το θέμα, ποιες δηλαδή είναι οι παθογένειες του καθώς και το πώς βασικά λειτουργεί, αλλά και τι έγινε ή δεν έγινε για να εξορθολογηστεί, θα πρέπει να αναφέρουμε, έστω και συνοπτικά, τα παρακάτω:

·   Ληστρική εκμετάλλευση των αποθεματικών τους, δεδομένου ότι από το 1950 τα Ταμεία υποχρεώθηκαν να καταθέτουν τα αποθεματικά τους άτοκα στην Τράπεζα της Ελλάδος και αντίθετα, να δανείζονται τα ίδια με πολύ υψηλά επιτόκια, κάτι που βελτιώθηκε κάπως την περίοδο 1975 έως το 1982.

·    Απαλλαγή μεγάλων κοινωνικών ομάδων από την υποχρέωση καταβολής εισφορών ή καταβολή μειωμένων εισφορών σε σχέση με τις παροχές.

·    Ευνοϊκά όρια ηλικίας συνταξιοδότησης με απονομή συντάξεων σε σαρανταπεντάρηδες ή πενηντάρηδες, δικαιώματα στις πρόωρες συντάξεις, ιδιαίτερα των γυναικών, απονομή συντάξεων σε πρώην βουλευτές ή πρωθυπουργούς και σε «άγαμες θυγατέρες», ελαστικότητα στην απονομή των συντάξεων αναπηρίας σε άτομα καθ' όλα υγιή και σχετικά νέα και αλόγιστη επέκταση βαρέων και ανθυγιεινών επαγγελμάτων.

·   Καθυστερήσεις εξόφλησης οφειλών και τεράστια εισφοροδιαφυγή, με μεγάλο ποσοστό εργαζομένων, ιδίως μεταναστών, να δουλεύουν ανασφάλιστοι ή να ασφαλίζονται λιγότερες μέρες από τις πραγματικές, με το μέγεθος της εισφοροδιαφυγής να ανέρχεται σε δισεκατομμύρια Ευρώ.

·     Πληθώρα ασφαλιστικών οργανισμών, οργανωτικές ανεπάρκειες, γραφειοκρατικές και αναχρονιστικές διαδικασίες και πλημμελής αξιοποίηση των αποθεματικών.

·     Τέλος, αν μπορούμε βέβαια να πούμε έτσι, ήρθε σε όλα αυτά να προστεθεί η οικονομική κρίση με την τεράστια ανεργία και τους χαμηλούς μισθούς και ρυθμούς οικονομικής ανάπτυξης και η μεγάλη γήρανση του πληθυσμού με την υπογεννητικότητα και την παράταση του ορίου ζωής, παράγοντες που επηρεάζουν αρνητικά τη σχέση εργαζομένων - συνταξιούχων.

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι το ασφαλιστικό σύστημα της Ελλάδας είναι το διανεμητικό (pay as you go), δηλαδή οι σημερινοί εργαζόμενοι με τις εισφορές τους (και τη φορολογία τους) πληρώνουν τις συντάξεις των σημερινών συνταξιούχων, προσδοκώντας ότι αύριο θα τύχουν της ίδιας αλληλεγγύης από τα παιδιά τους. Είναι η περίφημη και τόσο υποστηριζόμενη από αριστερούς συνδικαλιστές «αλληλεγγύη των γενεών!», ενώ επειδή οι τρέχουσες εισφορές (εργαζομένων και εργοδοτών) δεν αρκούν να καλύψουν τη χορήγηση των παρεχόμενων συντάξεων, δημιουργούντα ελλείμματα που καλύπτονται, χρόνια τώρα, από τον Κρατικό Προϋπολογισμό.

Ας σημειωθεί ότι, αν και έγιναν πολλές απόπειρες μεταρρύθμισης του ασφαλιστικού, πάντα με πνεύμα «κοινωνικής αλληλεγγύης», η πρώτη πραγματικά σοβαρή, που έδωσε ανάσες για αρκετά χρόνια στο σύστημα, ήταν τα χρόνια 1992-1993 από τους Σιούφα και Μάνο, ενώ στην περίοδο διακυβέρνησης Σημίτη χάθηκε, με την αποπομπή Γιαννίτση, η πιο μεγάλη ευκαιρία για ένα βιώσιμο για αρκετά χρόνια ασφαλιστικό.

Πάντως, η τελευταία δραστική μεταρρύθμιση, πριν από την ονομαζόμενη με το όνομα του κ. Κατρούγκαλου, ήταν αυτή των Λοβέρδου - Κουτρουμάνη, το 2010, η οποία άλλαξε πολύ την «αρχιτεκτονική» του συστήματος και το έβαλε σε μια ρότα εξορθολογισμού, αν και σταθερή και βιώσιμη λύση δεν έχει ακόμη βρεθεί.

Έτσι, με το ένα και το άλλο φθάσαμε στο σημείο κάποιος που είχε εργαστεί χρόνια, καταβάλλοντας ένα «σκασμό» λεφτά, να καταλήγει να παίρνει σήμερα στην κυριολεξία… αντίδωρο!

Βέβαια, όσο η οικονομία αναπτυσσόταν, έστω με δανεικά, η αύξηση των εισοδημάτων και των εσόδων του κράτος, δεν άφηναν να φανεί καλά, απ’ όλους τουλάχιστον, το «τέρας» που κρυβόταν από πίσω, ένα τέρας που κατέτρωγε τεράστια αναλογία από τα κρατικά έσοδα και ο λαϊκισμός κομμάτων και συνδικαλιστών δεν άφηναν κανένα να το αγγίξει. Μετά όμως, με την οικονομική κρίση έγινε πλέον ξεκάθαρο ότι η κατάσταση δεν μπορούσε να συνεχιστεί άλλο, αφού τα κρατικά έσοδα δεν έφθαναν πλέον να υποστηρίξουν σε τόσο μεγάλο βαθμό τη χορήγηση συντάξεων (εντάξει ό,τι είχε απομείνει από αυτές), συντάξεων που ο αριθμός τους με τις μαζικές συνταξιοδοτήσεις κατά τη διάρκεια της κρίσης είχε αυξηθεί. Το τραγικό σε όλη την ιστορία είναι ότι οι νέοι εργαζόμενοι αντιλήφτηκαν και αποδέχτηκαν με πίκρα ότι γι’ αυτούς… συντάξεις «γιοκ»!

Ήρθε λοιπόν ο τόσο συκοφαντημένος νόμος Κατρούγκαλου, μια προσπάθεια να μπει μια λογική στην απονομή ων συντάξεων, να μαζευτούν σε έναν οι αναρίθμητοι ασφαλιστικοί φορείς και να συμμαζευτούν περαιτέρω κάπως τα ασυμμάζευτα, χωρίς όμως κι αυτός να αποφύγει τελικά τις υποχωρήσεις και να μπορεί να λύσει μακροπρόθεσμα⁴ το πρόβλημα που έχει δημιουργηθεί. Έδωσε όμως στην αντιπολίτευση την ευκαιρία να επωφεληθεί και να λαϊκίσει, δυσφημώντας τη μεταρρύθμιση αυτή, κάτι που συνέβαλλε στο να προκληθούν τεράστιες σχετικές κοινωνικές αντιδράσεις, κάνοντας ότι ξεχνά ότι με δικές της βασικά πράξεις και παραλείψεις ξεκίνησε και γιγαντώθηκε το συνταξιοδοτικό πρόβλημα.

Βλέπετε, κανείς δεν θέλει, όταν κυρίως είναι οικονομικά στριμωγμένος, να του παίρνουν κι άλλα, με πρώτους τους ελεύθερους επαγγελματίες που τους τσάκισε κυριολεκτικά η φορολογία, από την άλλη, όμως, δεν μπορεί να δίνεις γύρω στα 300 Ευρώ τον μήνα και να περιμένεις να παίρνεις μια παχυλή, όπως πρώτα, σύνταξη!

Μακεδονικό

Εδώ, τι να πει κανείς! Όταν το κομματικό συμφέρον και επιδιώξεις μπαίνουν πιο μπροστά από τα συμφέροντα της χώρας, όταν για να κερδηθούν «ψηφαλάκια» ξεχνιούνται τα πάντα, ακόμα κι αυτά που η σημερινή αξιωματική αντιπολίτευση και τότε κυβέρνηση υπεστήριζε στη σύνοδο του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι, τότε, δύσκολα μπορεί να πιστέψει κανείς ότι η νοοτροπία των κομμάτων μπορεί να αλλάξει σ’ αυτή τη χώρα!

 Έτσι, αντί να δούμε ότι κινδύνευε να παγιωθεί (ουσιαστικά είχε παγιωθεί) μια κατάσταση που θα δημιουργούσε μόνιμα προβλήματα στη χώρα μας, με αλυτρωτισμούς και οικειοποίηση προσώπων και της ιστορίας της αρχαίας Μακεδονίας, αντί να δούμε ότι ο εξ ανατολών «λύκος» καραδοκούσε να αρπάξει την ευκαιρία και να μας δημιουργήσει μια επικίνδυνη κατάσταση⁵ κι από βορρά, αντί να δούμε ότι τελικά θα βρισκόμαστε απομονωμένοι απ’ όλους τους δυτικούς μας συμμάχους, με ό,τι αυτό σήμαινε, σχεδόν σύσσωμη η αντιπολίτευση (προς τιμήν του «το Ποτάμι» δεν συμμετείχε σ’ αυτή την «κομπανία») επιδόθηκε σε μια άνευ προηγουμένου ανεύθυνη προπαγάνδα, διαδίδοντας και υποστηρίζοντας ότι τάχα παραδώσαμε τη Μακεδονική εθνότητα και γλώσσα⁶ στους βόρειους γείτονες μας.

Βέβαια, το ιδανικό θα ήταν η Ιθαγένεια (Nationality είναι ο όρος σ’ όλα τα επίσημα κρατικά έγγραφα των χωρών) και η γλώσσα να ήταν Βορειο-μακεδονική, όπως Βόρειος Μακεδονία τελικά συμφωνήθηκε να είναι η ονομασία της χώρας αυτής (όχι κρατίδιο, ακούτε όλοι εσείς οι υπερπατριώτες!), αλλά σε μία συμφωνία, που χρόνια τώρα οι κάτοικοι της χώρας αυτής, αλλά και όλες σχεδόν οι άλλες, έστω κι αν μερικές ανεπίσημα, την αποκαλούσαν σκέτα Μακεδονία, δεν μπορείς να τα έχεις όλα, εκτός και… την κατακτήσεις και επιβάλεις με το «έτσι θέλω» τους όρους σου.

ΤΑ ΥΣΤΕΡΑ

Και βγήκαμε από τα Μνημόνια! Καλύτερα, βέβαια, «Βγάλαμε τη χώρα από τα Μνημόνια», όπως το διατύπωσε ο κ. πρωθυπουργός, αναγγέλλοντας στην πραγματικότητα, από την Ιθάκη, τη συμβατική λήξη της 3ης δανειακής μας σύμβασης με τους εταίρους δανειστές μας, θέλοντας όμως έτσι, συμβολικά, να παραβάλλει το γεγονός αυτό με το τέλος της οδύσσειας, της χώρας και της οικονομίας της στα χρόνια της κρίσης αυτή τη φορά.

Μετά το θαυμαστό αυτό γεγονός ήμασταν πλέον έτοιμοι να εφαρμόσουμε χωρίς «δεσμεύσεις»⁷ το πραγματικό πρόγραμμα μας, κάτι που πράγματι έγινε.

Έτσι, η αρχή έγινε με ένα «μπαράζ» οικονομικών μέτρων που εξήγγειλε ο πρωθυπουργός από το βήμα της 83^ης ΔΕΘ, προχωρώντας στη συνέχεια, πριν τα Χριστούγεννα, σε έκτακτη χορήγηση «Δώρου Χριστουγέννων» στους συνταξιούχους και αποφασίζοντας μονομερώς την αύξηση του κατώτατου μισθού στις αρχές του 2019.

Πριν να προχωρήσει όμως και στα υπόλοιπα, μεσολάβησε η αποχώρηση των «υπερήφανων» και «ανεξάρτητων Ελλήνων», των ΑΝΕΛ, με κίνδυνο να χαθεί η κυβερνητική πλειοψηφία στη Βουλή και να χάσει πρόωρα ο μεν ΣΥΡΙΖΑ την «εξουσία», μην προλαβαίνοντας να «ολοκληρώσει» το έργο του, οι δε βουλευτές του τις «καρέκλες» τους. Έτσι, για να αντιμετωπιστεί η κατάσταση, έγιναν πρωτοφανή σε έκταση πράγματα, όπου ο ΣΥΡΙΖΑ ξεπέρασε όλους αυτούς τους «παλιούς», ακόμα και τον ίδιο τον εαυτό του, ενσωματώνοντας κάθε γυρολόγο της πολιτικής που είχε μείνει ορφανός είτε γιατί το κόμμα του τελείωσε ή έβλεπε ότι τελειώνει, δεν είχε βλέπετε μέλλον, είτε γιατί αποπέμφθηκε (διαγράφηκε είναι η πιο ευκολοχώνευτη έκφραση) απ’ αυτό ή την παράταξη με την οποία συνεργαζόταν, ανεξάρτητα ότι πριν λίγο ακόμα όλοι αυτοί έλεγαν, και τι δεν έλεγαν, εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ.

Είναι η περίπτωση που ο σκοπός αγιάζει τα μέσα και όπως λέμε, μάζευε κι ας είναι ρόγες! ή διαφορετικά, πιο δεικτικά όμως, γιατί η κατάσταση που δημιουργήθηκε το επιβάλλει: κύλισε ο τέντζερης και βρήκε το καπάκι!

Ήρθε όμως μετά και η παραμονή των Ευρωεκλογών καθώς και της εκλογής δημοτικών και περιφερειακών «αρχόντων». Εκεί, ο ΣΥΡΙΖΑ έδωσε στην κυριολεξία τα ρέστα του, τα ‘δωσε όλα, βγάζοντας από το μανίκι όλους τους άσους που φύλαγε τόσο καιρό για την περίσταση αυτή. Έδωσε, τι δεν έδωσε! Επιδόματα, και μάλιστα σε μόνιμη, όπως διευκρίνησε, βάση, που τα ονόμασε «13^η σύνταξη», διευκολύνσεις για πληρωμή με δόσεις των οφειλών στα Ασφαλιστικά Ταμεία και την Εφορία, που τις ονόμασε, ανεξάρτητα από την πραγματική τους διάρκεια, «120 δόσεις», μειώσεις του ΦΠΑ σε τρόφιμα και τόσα άλλα. Σωστό «μάννα εξ ουρανού», που όσοι το έλαβαν δεν είπαν βέβαια όχι και τα «δημόσια» μέσα ενημέρωσης, ραδιόφωνο και τηλεόραση να μην παύουν να το διαλαλούν συνεχώς, εντελώς «αμερόληπτα».

Το ωραίο είναι ότι όλα αυτά εξαγγέλθηκαν χωρίς να έχει προηγηθεί κάποια συμφωνία με τους «θεσμούς» (τι τέλος μνημονίων διατυμπανίζαμε τόσον καιρό), και μάλιστα με βάση προβλέψεις για πιθανά περισσεύματα των ετών 2019 μέχρι και αυτού του 2022(!), δηλαδή πάνω από τα πρωτογενή πλεονάσματα του 3,5%, που είμαστε υποχρεωμένοι βάση συμφωνίας να διατηρούμε μέχρι το 2022. Μετά σου λένε ότι τα βραβεία Nobel οικονομίας δίνονται με αξιοκρατικά και αντικειμενικά κριτήρια!

Μετά όμως τη μεγάλη υποχώρηση που υπέστη ο ΣΥΡΙΖΑ στις προτιμήσεις των ψηφοφόρων και την ανακοίνωση ότι θα προκηρυχθούν πρόωρες εκλογές, πριν κλείσει η Βουλή δόθηκε μια ακόμη παράσταση, όπου υπουργοί και βουλευτές συναγωνίστηκαν ποιος θα κάνει τις περισσότερες μετατάξεις και υποβάλλει τις περισσότερες τροπολογίες, με «αντικειμενικά» όμως πάντοτε κριτήρια.

Εάν τώρα νομίσατε ότι, εντάξει, όλα αυτά τελείωσαν, αφού η Βουλή έκλεισε, η κυβέρνηση παραιτήθηκε και προκηρύχθηκε και επίσημα ή έναρξη της προεκλογικής περιόδου, μάλλον κάνετε κάποιο λάθος, δεδομένου ότι δεν πρόλαβε ο πρωθυπουργός να υποβάλλει την παραίτηση του και σχεδόν αμέσως, στο Μέγαρο μουσικής αυτή τη φορά, μιας και το Βελλίδειο συνεδριακό κέντρο στη Θεσσαλονίκη θυμίζει άλλες αντίστοιχες προεκλογικές εξαγγελίες που δεν θεωρήθηκε σκόπιμο να έρθουν πάλι στη μνήμη, εξήγγειλε, και τι δεν εξήγγειλε, δεδομένου ότι αυτά δεν υπάρχει ανάγκη να έρθουν άμεσα προς ψήφιση στη Βουλή, ούτε κατά συνέπεια υπάρχει φόβος μήπως και αντιδράσουν οι δανειστές.

Έτσι, εξαγγέλθηκαν μειώσεις σε φόρους και εισφορές, αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις, για να αναφέρουμε μόνο ενδεικτικά κάποια απ’ αυτά, μέχρι δημιουργία 500 χιλιάδων(!) νέων θέσεων εργασίας⁸. Και να σκεφτεί κανείς ότι τέσσερα χρόνια τώρα καρκινοβατεί η μεγαλύτερη ίσως επένδυση που ήταν σχεδόν έτοιμη να γίνει στη χώρα μας, μια επένδυση που, πέρα από ζεστό χρήμα που θα έφερνε άμεσα, αλλά και θα δημιουργούσε έμμεσα, και την αναβάθμιση και διάπλαση της περιοχής του Ελληνικού, που θα την καθιστούσε σίγουρα από τους καλύτερους και σημαντικότερους προορισμούς της ανατολικής Μεσογείου, θα έφερνε και δεκάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας.

Το θέμα, βέβαια, είναι ποιος, εκτός από τους «οπαδούς» και τους χειροκροτητές, τον πιστεύει πλέον, αφού, όποιος καεί στο χυλό, φυσά και… το γιαούρτι!

ΕΠΙΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Ίσως κάποιοι απ’ εσάς, ενδεχόμενα οι περισσότεροι, θεωρήσουν ότι τη μερίδα του λέοντος της κριτικής που ασκήθηκε με τα όσα αναφέρθηκαν παραπάνω την έλαβε ο ΣΥΡΙΖΑ, και δεν έχουν άδικο, αν και οι υπόλοιποι (εντάξει, σχεδόν όλοι), για να μη μείνουν παραπονεμένοι και να είμαστε αντικειμενικοί, πήραν κι αυτοί τη «μεριδούλα» τους. Πάντως, για να είμαστε εντελώς ξεκάθαροι προς όλους, πρέπει να τονίσουμε ότι, αν και καταβλήθηκε κάθε προσπάθεια αυτά που αναφέρονται να στηρίζονται σε δημοσιευμένα στοιχεία, ισχύει πάντοτε η ρήση του Μενάνδρου: πάντων χρημάτων μέτρον άνθρωπος!

Οι λόγοι λοιπόν που η κριτική στράφηκε κυρίως προς την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ είναι πολλοί, οι κυριότεροι των οποίων είναι:

·    Κατ’ αρχάς τα άρθρα αυτά είχαν ως αφορμή την πρόσφατη ήττα του ΣΥΡΙΖΑ στις Ευρωεκλογές και την έκδηλη αρχικά αμηχανία του, δυσκολία, αν θέλετε, να παραδεχθεί την ήττα αυτή και να προχωρήσει μετά σε προσεκτική και σοβαρή ανάλυση του πώς και γιατί αυτό συνέβη, χωρίς πρόχειρες και υπό το κράτος της ήττας αυτής, όπως έγινε αρχικά, δικαιολογίες.

·     Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το κόμμα που ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας τα τελευταία 5 σχεδόν χρόνια. Θεωρείται λοιπόν λογικό το επίκεντρο της κριτικής, της όποιας κριτικής και με οποιαδήποτε αιτία, να επικεντρώνεται κυρίως στα πεπραγμένα της διακυβέρνησης αυτής, αφού τα πεπραγμένα των κομμάτων που κυβέρνησαν πριν, αφού κρίθηκαν στις προηγούμενες βουλευτικές εκλογές από τον κόσμο, δεν εγκρίθηκαν για διαφόρους λόγους.

·     Είναι γεγονός ότι ως λαός έχουμε την τάση να ξεχνάμε εύκολα τι συνέβη στο παρελθόν και, το κυριότερο, γιατί αυτό συνέβη, κάτι που μας έχει οδηγήσει συχνά σε όχι και πολύ ευχάριστες καταστάσεις. Με δεδομένο λοιπόν αυτό, αφού η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ είναι η πιο πρόσφατη στην πολιτική μας ιστορία, αλλά και τους άλλους λόγους που αναφέραμε παραπάνω, θεωρήσαμε σκόπιμο να αναφερθούμε πιο εκτεταμένα, όσο η μορφή των άρθρων αυτών το επιτρέπει, στα πεπραγμένα του ΣΥΡΙΖΑ, τεκμηριώνοντας όμως την κριτική μας με κατά το δυνατόν περισσότερα στοιχεία και παραπομπές.

Υπάρχουν όμως και άλλοι λόγοι για τους οποίους αναφερθήκαμε στα πεπραγμένα της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, λόγοι που έχουν ως αφετηρία τη δηλούμενη απ’ αυτόν ιδεολογική του τοποθέτηση. Κι εδώ οφείλουμε να είμαστε αυστηροί, πολύ αυστηροί, γιατί:

·    Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μια σχετικά νέα πολιτική δύναμη στο πολιτικό γίγνεσθαι της χώρας, με ραγδαία άνοδο στις προτιμήσεις των ψηφοφόρων στην περίοδο των χρόνων της οικονομικής κρίσης, καταλαμβάνοντας τη θέση του πάλαι ποτέ πανίσχυρου, και αμετάλλακτου δυστυχώς, ΠΑΣΟΚ, εμφανιζόμενος μάλιστα ως το κατ’ εξοχήν «καθαρόαιμο» και όχι «σοσιαλίζον» κόμμα της Αριστεράς.

·     Η διαφορά όμως μεταξύ των όσων έλεγε ως αντιπολίτευση, εκείνων που διεκήρυττε προεκλογικά καθώς και των όσων έπραξε μετά ως κυβέρνηση ήταν, αν και το φαινόμενο δεν είναι και κάτι το εντελώς νέο, τουλάχιστον στα υπόλοιπα κόμματα στη χώρα μας, πράγματι εντυπωσιακή, τουλάχιστον για ένα κόμμα που υποτίθεται, ως αριστερό, ότι έχει και διέπεται από σταθερές αρχές.

·     Η συνεργασία του με ένα άκρως εθνικολαϊκίστικο, σχεδόν ακροδεξιό, κόμμα, οι όχι και τόσο ξεκάθαρε εμπλοκές του με οικονομικούς παράγοντες και άλλους τύπους, ο διασυρμός, με αφορμή την υπόθεση Novartis⁹, με διάτρητες μαρτυρικές κατηγορίες και απαράδεκτους χειρισμούς από πλευράς κυβέρνησης, σχεδόν του συνόλου των πολιτικών του αντιπάλων, αλλά και τα όσα διέπραξε στο τέλος της κοινοβουλευτικής του θητείας, θα ‘λεγε κανείς ότι δεν συνάδουν με το λεγόμενο «ηθικό πλεονέκτημα», αλλά και τις αξίες, της Αριστεράς, καταφέροντας, και αυτό ίσως είναι το χειρότερο, δεινό πλήγμα σ’ αυτό που θέλει να είναι, και είναι, η πραγματική Αριστερά.

·     Τέλος, με συνθήματα του τύπου, «εμείς ή αυτοί», «με τους πολλούς ή τους λίγους», επανέφερε στο προσκήνιο, για καθαρά ψηφοθηρικούς σκοπούς, διχαστικά διλήμματα που καλόν είναι ποτέ πια να μην επανέλθουν, γιατί έχουν τόσο ταλαιπωρήσει τον τόπο, ένα τόπο που πλήρωσε, στο όχι και τόσο μακρινό παρελθόν, το τίμημα του διχασμού με αδελφικό αίμα και μεγάλες εθνικές τραγωδίες

Αν αναρωτιέστε τώρα πώς γίνεται προοδευτικοί άνθρωποι, πραγματικά αριστεροί, να στραφούν σε μια Αριστερά «γιαλαντζί», αυτή του κ. Τσίπρα, αυτό ίσως εξηγείται, χωρίς όμως και να δικαιολογείται, από το ότι, μετά τον θάνατο του Λεωνίδα Κύρκου και του Μιχάλη Παπαγιαννάκη και τελικά τη διάλυση της ΔΗΜΑΡ¹⁰ στα εξ ων συνετέθη, προδομένη από τους ίδιους τους αρχηγούς της, με την απουσία ουσιαστικά από την πολιτική σκηνή ενός σύγχρονου αριστερού, πραγματικά προοδευτικού κόμματος, έχοντας απομείνει αντ’ αυτού ένα ΚΙΝΑΛ-ΠΑΣΟΚ της Φώφης, που δεν πάνε εκεί ούτε με σφαίρες(!), σκέφτηκαν (λέμε τώρα) ότι, από το ολότελα, καλή κι η Παναγιώτενα!

Σχετικά τώρα με τα όσα αναφέρθηκαν, ίσως να υπάρχει και μια μερίδα αναγνωστών, μικρή ενδεχόμενα, που πέρα από συμπάθειες και αντιπάθειες διέκριναν και εντόπισαν την ύπαρξη και ενός πιο ουσιαστικού προβλήματος, αυτού που είναι ο τρόπος διακυβέρνησης της χώρας, και το πρόβλημα αυτό έχει βαθιές ρίζες, είναι διαχρονικό, και με τη μία ή την άλλη του μορφή ταλαιπωρεί χρόνια τώρα, σχεδόν διακόσια(!), τη χώρα μας, με συνεχή πισωγυρίσματα, μην αφήνοντάς τη να αναπνεύσει ελεύθερα.

Η αιτία γι’ αυτό, αν το ψάξουμε, είναι ο ακράτητος πόθος όσων, επιδιώκοντας τη διακυβέρνηση του τόπου, ονειρεύονται την κατάληψη της εξουσίας και την παραμονή τους σ’ αυτήν, επωφελούμενοι μιας ανεπαρκούς και μη πραγματικής παιδείας του κόσμου και ενός κατ’ όνομα, σε μεγάλο βαθμό όμως αλλοιωμένου, δημοκρατικού πολιτεύματος, όπου η Εκτελεστική «εξουσία» εμπλέκεται με τη Νομοθετική και τη Δικαστική, αφού αφενός νομοθετεί και η ίδια και αφετέρου επιλέγει τους ανώτατους δικαστικούς λειτουργούς. Εάν τώρα προσθέσουμε και το γεγονός ότι Εκτελεστική και Νομοθετική «εξουσία», διατηρούν το δικαίωμα τα ίδια πρόσωπα να εκλέγονται επανειλημμένα χωρίς χρονικούς περιορισμούς, καταλαβαίνεται πόση ομοιότητα έχει η σημερινή μας δημοκρατία με τις βασικές αρχές και τη διάκριση των εξουσιών της άλλης, της αρχαίας Αθηναϊκής!

Πηγαίνοντας όμως ακόμη πιο βαθιά, κοιτώντας τον εαυτό μας στον καθρέφτη και κάνοντας με ειλικρίνεια κι εμείς την αυτοκριτική μας, πρέπει να ομολογήσουμε ότι κατά βάθος δεν φταίνε οι πολιτικοί, τουλάχιστον μόνον αυτοί, αλλά… κι εμείς οι ίδιοι που, από πολίτες που έχουν καθήκον να επιλέγουν τους αξιότερους να κυβερνήσουν και μετά να τους κρίνουν αυστηρά για ό,τι κάνουν ή δεν κάνουν, καταντήσαμε απλοί ψηφοφόροι, «οπαδοί» του ενός και του άλλου, αρκεί να μας χαϊδεύει τα αυτιά, τάζοντας μας παραμύθια, αυτά που, όπως φαίνεται, πάντα μας αρέσουν!

Εάν λοιπόν δεν κάνουμε, εμείς κυρίως, την αυτοκριτική μας αυτή και τελικά δεν αλλάξουμε, εάν δεν παραμερίσουμε το προσωπικό μας εγώ, αναγνωρίζοντας ότι έχουμε κάνει λάθος όταν το κάνουμε, δίνοντας κι ένα γερό μάθημα, με την ψήφο μας, σε όσους επεχείρησαν να μας ξεγελάσουν και να την υφαρπάξουν, ώστε αυτό να γίνει απόλυτα κατανοητό και απ’ όλους τους άλλους, τότε θα απευθύνονται αποκλειστικά και δικαιωματικά σ’ εμάς οι παρακάτω ευχές, περικομμένες όμως αναγκαστικά για λόγους δημοσίας αιδούς, που έστειλε ο αλησμόνητος κωμικός και αμίμητος σατυρικός ηθοποιός Χάρυ Κλύν:

 Milioni auguri (…) e Κρόνια Πολλά!

Σημειώσεις

1.    Λαός, μια λέξη που με εντελώς απλουστευτικό τρόπο υποδηλώνει τους πολίτες μιας χώρας, τους όχι ιδιαίτερα ευκατάστατους, που όλοι είναι το ίδιο και υποστηρίζουν ή συμμερίζονται τα όσα λέει ο ομιλητής, πολιτικός κυρίως, υπονοώντας ο τελευταίος ότι αυτοί οι πολίτες έχουν τα ίδια πολιτικά πιστεύω με τον ίδιο και για όφελος τους αναφέρει τα όσα αναφέρει.

2.   Αμάν βρε παιδιά με αυτό το τροπάρι της αναδιανομής του πλούτου. Μπορεί η τέως Σοβιετική Ένωση να απεβίωσε, οι μέθοδοι προπαγάνδας της όμως ζουν και βασιλεύουν! Πόσοι νομίζετε ότι είναι οι πραγματικά πλούσιοι Έλληνες, που φορολογούνται όμως; Τελικά, σκοπός δεν είναι πώς να μοιράζεις τη φτώχεια, αλλά πώς θα δημιουργείς νέο πλούτο, βρίσκοντας παράλληλα και αυτούς που φοροδιαφεύγουν, πλούτο από τον οποίο θα επωφελούνται όλοι! Αυτή είναι η αλήθεια, μια αλήθεια δύσκολη όμως, που θέλει σχέδιο, σοβαρούς και ηθικούς ηγέτες και μεγάλη προσπάθεια απ’ όλους και σε πάρα πολλούς τομείς. Όλα τ’ άλλα είναι παραμύθια, που τόσο μας αρέσουν, για να πάμε για ύπνο και όνειρα γλυκά, μέχρι να ξυπνήσουμε, έστω κάποτε!

3.   Το θέμα της ανάπτυξης αντιμετωπίζεται, ανάλογα με το ιδεολογικό υπόβαθρο των κομμάτων, με δύο, για να πάρουμε μόνο τις δύο εντελώς διαφορετικές, απόψεις:

·    Η πρώτη, η κομμουνιστική, εμμένοντας στο να μη αποδέχεται οτιδήποτε δεν είναι σύμφωνο με το καθαρά μαρξιστικό αφήγημα και την ιδανική διαχείριση των πραγμάτων, οικονομικό μοντέλο και τρόπος διακυβέρνησης, που αυτό ευαγγελίζεται, θεωρεί ότι η ανάπτυξη είναι κάτι που, ενώ, κατ’ αυτήν, αποσκοπεί μόνο στην ενίσχυση του Κεφαλαίου (αχ, αυτό το Κεφάλαιο!), προβάλλεται από τα αστικά κόμματα ως η λύση στα προβλήματα της εργατικής τάξης (να δούμε τώρα, που η μεσαία, η αστική, τάξη έχει τόσο πολύ αυξηθεί κι έρχεται με γοργούς ρυθμούς η επέλαση των robots για την ανάληψη κάθε είδους εργασίες, ποια θα είναι αυτή η τόσο ταλαιπωρημένη από πρόσωπα και ιδεολογήματα εργατική τάξη; Τα robots;).

·     Αντίθετα, η άλλη άποψη, η καθαρά φιλελεύθερη, θεωρεί ότι, κάνοντας δύο-τρία βασικά πράγματα, η ανάπτυξη θα έρθει και θα λυθούν τα προβλήματα μας.

Η τελευταία άποψη, αν και φαίνεται λογική, δεν είναι έτσι, είναι εξαιρετικά απλουστευτική, διότι η ανάπτυξη χρειάζεται, όπως και ένας ζωντανός οργανισμός για να αναπτυχθεί, και μια σειρά άλλων πραγμάτων, που είναι με τη σειρά, για να αναφέρουμε τα κυριότερα:

·   Μείωση, τουλάχιστον, της γραφειοκρατίας και της παραγωγή υπό «ρυθμόν πολυβόλου» φορολογικών νομοσχεδίων, μείωση της επιβάρυνσης των επιχειρήσεων, επιβάρυνση που γίνεται μέχρι τώρα με κάθε δυνατό τρόπο και με κάθε ευκαιρία, σε λογικά και ανταγωνιστικά πλαίσια, κάτι που για να γίνει απαιτεί οπωσδήποτε και τη μείωση τουλάχιστον, ιδανικά την εξάλειψη, της φοροδιαφυγής (βλέπε για αυτά σχετικές προτάσεις στο βιβλίο «Τικ-Τακ»).

·     Για να γίνουν όμως αυτά απαιτείται και μια ικανή να διοικήσει και χρηστή στη διοίκηση κυβέρνηση, που θα μειώσει τη διαφθορά και την κομματοκρατία, κι αυτό με τη σειρά του για να γίνει χρειάζεται εκλογή των καλυτέρων με ένα εκλογικό σύστημα (βλέπε σχετική και ολοκληρωμένη πρόταση στο βιβλίο «Τικ-Τακ») που να το επιτρέπει.

·     Τέλος, για να γίνουν όλα, μα όλα αυτά, χρειάζονται πολίτες που να έχουν λάβει πραγματική παιδεία (βλέπε σχετική πρόταση στο βιβλίο «Τικ-Τακ»), αυτήν που διαχωρίζεται από την εκπαίδευση, πολίτες που πιστεύουν σε αξίες και έχουν μάθει να σκέπτονται και να κρίνουν, κάτι που προϋποθέτει από τις κυβερνήσεις που θα υπάρξουν και τους υπουργούς παιδείας πρώτα-πρώτα ότι το επιθυμούν και μετά σοβαρότητα και ανοικτό μυαλό, χωρίς αγκυλώσεις, ιδεοληψίες και κομματικές σκοπιμότητες (ακούει τουλάχιστον ο τελευταίος, ο κ. Γαβρόγλου;).

Κι εδώ είναι ο λεγόμενος «κόμπος» και γυρίζουμε, αναγκαστικά, πάλι από την αρχή!

4.   Μία εμπεριστατωμένη ανάλυση, με πλήθος στοιχείων, σχετικά με το συνταξιοδοτικό, που επιτρέπει να γίνει πλήρως αντιληπτό όχι μόνο ποια είναι τα συνταξιοδοτικά συστήματα και που αυτά εφαρμόζονται, αλλά και το τι πραγματικά συμβαίνει και τι ισχύει τώρα μ’ αυτό, με συγκριτικά στοιχεία μεταξύ του προηγουμένου συστήματος Λοβέρδου – Κουτρουμάνη και του τωρινού, μπορεί κανείς να βρει στο 1^ο και 2^ο μέρος σχετικών άρθρων που δημοσιεύτηκαν στο blog αυτό. Το πιο ενδιαφέρον, ίσως, είναι ότι στο τελευταίο υπάρχει και πρόταση για τον τρόπο που θα πρέπει να υπολογίζονται και παρέχονται εφεξής οι συντάξεις, τρόπος που θα μπορούσε σε βάθος χρόνου, αναγκαστικά όμως, αφού μια απότομη αλλαγή του συστήματος θα προκαλούσε, έτσι όπως έχουν τα πράγματα σήμερα, διακοπή της παροχής των συντάξεων, να τερματίσει τον φαύλο κύκλο των περικοπών συντάξεων και ελλειμμάτων.

5.   Τα τελευταία γεγονότα με τις κλιμακούμενες απειλές της Τουρκίας και την καθαρή πλέον αμφισβήτηση από πλευράς της των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων στο Αιγαίο, σε συνέχεια της προκλητικής αξίωσης της να προβεί σε γεωτρήσεις για εύρεση υδρογονανθράκων στην Κυπριακή ΑΟΖ, δηλώνουν ξεκάθαρα το πόσο σωστό και επείγον ήταν να τερματιστεί το θέμα που είχαμε με τους βόρειους γείτονες μας.

6.    Βασικά, την όποια εθνότητα ή εθνικότητα δεν μπορεί ή δεν έχει δικαίωμα να την αποδώσει μια χώρα σε μια άλλη. Από την άλλη ας κοιτάξουν όσοι έχουν ταυτότητες, που αναγράφουν τα στοιχεία και με λατινικούς χαρακτήρες, πώς ερμηνεύεται από μας τους ίδιους η λέξη Ιθαγένεια, κάτι που τουλάχιστον η κ. Μπακογιάννη που χρημάτισε και υπουργός των εξωτερικών έπρεπε να γνωρίζει. Τέλος, έχουμε τονίσει αρκετές φορές ότι άλλο διάλεκτος και άλλο γλώσσα και το ότι επιμένουμε να λέμε ότι εκχωρήσαμε τη Μακεδονική γλώσσα, εκτός του ότι είναι λάθος (οι αρχαίοι Μακεδόνες, όπως και όλοι οι υπόλοιποι Έλληνες είχαν την ελληνική ως γλώσσα και αυτήν ομιλούσαν), είναι και εξαιρετικά επικίνδυνο!

7.    Ότι θα ήμαστε υπό καθεστώς αυξημένης εποπτείας δεν κρίθηκε ότι ήταν σκόπιμο να αναφερθεί, γιατί θα χάλαγε, όπως είναι ευνόητο, την ατμόσφαιρα της γενικευμένης ευφορίας που η παράσταση αυτή έκανε τόσο κόπο και έξοδα για να μεταδώσει.

8.    Ευτυχώς, ο άλλος, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως, σχετικά με το τελευταίο δεν «τσίμπησε» και έτσι δεν είχαμε επανάληψη της «μονομαχίας»… από τα προεκλογικά μπαλκόνια που διεξήχθη μεταξύ Αντρέα Παπανδρέου και Μητσοτάκη, του πατρός, όπου, όπως πιθανόν θυμούνται οι παλαιότεροι, συναγωνιζόντουσαν ποιος θα πλειοδοτήσει στις νέες θέσεις εργασίας που θα δημιουργούσαν, εάν ο λαός τους εξέλεγε, μέχρι που σταμάτησαν, γιατί αντιλήφτηκαν προφανώς ότι σχεδόν δεν υπήρχε… τόσο εργατικό δυναμικό στην Ελλάδα.

9.  Μετά και τα όσα αναφέρθηκαν τελευταία από τον εισαγγελέα Ι. Αγγελή για το θέμα Novartis, όπου αντί να καταδειχθεί τι ακριβώς έκανε η εταιρία αυτή, αλλά και οι άλλες, και ποιοι ήταν οι συνεργοί τους, η όλη έρευνα(;) να στρέφεται κατά νυν και τέως πολιτικών προσώπων, κυριολεκτικά δικαίων και αδίκων, της μείζονος, αλλά και ελάσσονος αντιπολίτευσης, γίνεται ολοένα και πιο πιστευτή η κατηγορία ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μεθόδευσε το όλο θέμα, με απώτερο σκοπό τη βλάβη του κόμματος των πολιτικών αυτών προσώπων που κατηγορήθηκαν, μέσω της ηθικής τους απαξίωση. Με αυτά που συνέβησαν λοιπόν, αλλά και αυτά που αναμένεται να ακολουθήσουν, γίνεται φανερό ότι τα πολιτικά ήθη και οι νοοτροπίες των κομμάτων, αλλά και η λειτουργία των θεσμών του δημοκρατικού μας πολιτεύματος έχουν ακόμη πολύ δρόμο να διανύσουν για να ωριμάσουν, όπως λένε δηλαδή: it’s a long way to tipperary!

10. Η ΔΗΜΑΡ απετέλεσε την ελπίδα ότι η ελληνική Αριστερά, διαχωριζόμενη από το μονολιθικό στις απόψεις του και ακόμη σταλινικής νοοτροπίας ΚΚΕ καθώς και το επί χρόνια λαϊκίζον ΠΑΣΟΚ, θα ήταν κι αυτή ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό αριστερό κόμμα, αντίστοιχο του τότε Ιταλικού. Δυστυχώς όμως, όπως και για το Ποτάμι, φαίνεται ότι η ελληνική κοινωνία δεν είναι έτοιμη να δεχθεί ένα κόμμα που είναι μικρό, δεν λαϊκίζει επωφελούμενο από διάφορες καταστάσεις, δεν χαϊδεύει αυτιά υποσχόμενο ανέφικτα πράγματα και δεν συμβαδίζει αναγκαστικά με τις βαθύτερες, λαθεμένες και οπισθοδρομικές τις περισσότερες φορές, αντιλήψεις της.

ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗ, ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ… MILIONI AUGURI! Μέρος 1ο

Με την ευκαιρία του πρόσφατου εκλογικού αποτελέσματος, έστω κι αν αυτό αφορούσε την εκλογή Ευρωβουλευτών, Περιφερειαρχών και Δημάρχων, είναι ευκαιρία να εκτεθούν κάποιες απόψεις και συμπεράσματα με τα οποία βέβαια μπορείτε, δημοκρατικό σας δικαίωμα, να συμφωνήσετε ή όχι.

Κατ’ αρχάς η ήττα, η κάθε ήττα, όπως και η κάθε κρίση, είτε αυτή αφορά προσωπικά, επαγγελματικά, πολιτικά ή ακόμη εθνικά πράγματα και καταστάσεις, έστω κι αν η «γεύση» της και αυτό που αφήνει πίσω της είναι μια πίκρα, μια απογοήτευση και ενδεχόμενα ένα παράπονο, είναι μια ευκαιρία για περισυλλογή, ψύχραιμη και αντικειμενική, όσο αυτό είναι δυνατόν, εξέταση και κυρίως ενδοσκόπηση για το τι έφταιξε, ώστε αυτό ή αυτά που οδήγησαν στην δυσάρεστη αυτή κατάσταση να μην επαναληφθούν ξανά, αποφεύγοντας τα εύκολα και βολικά συμπεράσματα του τύπου «για όλα φταίνε οι άλλοι», που στην προκειμένη περίπτωση της ήττας του ΣΥΡΙΖΑ το τελευταίο αναφέρεται στον «αχάριστο» ή «αφελή» λαό, που τόσο εύκολα σχεδόν όλοι τον επικαλούνται, όταν βέβαια τους συμφέρει, θεωρώντας ότι θα στηρίξει τις όποιες απόψεις τους, και τόσο γρήγορα τον απαρνιούνται μόλις αυτός τους γυρίσει την πλάτη.

Καλόν είναι πάντοτε στις περιπτώσεις αυτές να θυμόμαστε αυτό που αναφέρθηκε από πάρα πολλούς ψύχραιμους στην περίοδο της πρόσφατης οικονομικής μας κρίσης, που ακόμη βέβαια μας ταλαιπωρεί, ότι δηλαδή η κρίση είναι και μια ευκαιρία(!), αλλά και αυτό που αναφέρει η λαϊκή σοφία, όταν βέβαια τη θυμόμαστε: Τα παθήματα να μας γίνουν μαθήματα!

ΤΑ ΠΡΩΤΑ

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή, αναφέροντας τα γεγονότα εκείνα που, κατά τη δική μας πάντοτε άποψη, συνέβαλλαν αθροιστικά τόσο στην αποδόμηση του αφηγήματος που επιχείρησε να περάσει ο ΣΥΡΙΖΑ και η κατ’ αυτόν¹ «πρώτη φορά Αριστερά!», όσο και στο πρόσφατο αυτό εκλογικό αποτέλεσμα, χωρίς όμως ορισμένα εξ αυτών, για να είμαστε δίκαιοι, να μην ήταν και σωστά ή τουλάχιστον προς τη σωστή κατεύθυνση.

Ξεκινώντας, υπήρξε το τραγικό εκείνο πρώτο εξάμηνο διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ το 2015. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς;

·   Την «ορκωμοσία» των στελεχών της τότε κυβέρνησης, όπου, σε μια τόσο συμβολική για το δημοκρατικό μας πολίτευμα τελετή, πήγαν στο προεδρικό μέγαρο φορώντας οι περισσότεροι ρούχα λες και θα πήγαιναν στη λαϊκή, πραγματικό «τουρλομπούκι», για να δείξουν τάχα ότι είναι γνήσια τέκνα του λαού(!);

·     Το κωμικοτραγικό θέαμα που παρουσίασε η βουλή των Ελλήνων με τις εμφανίσεις των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ και την προεδρία της ανεκδιήγητης κ. Κωνσταντοπούλου;

·   Τις «γυροβολιές» που γίνανε στις συντροφικές τέως και δήθεν κομμουνιστικές χώρες, δηλαδή Ρωσία και Κίνα αντίστοιχα, μήπως και μας δανείσουν κανένα «φράγκο», ώστε να μην έχουμε ανάγκη τους «τοκογλύφους» δανειστές μας των χωρών της Ευρωζώνης, παίρνοντας τελικά τα… γνωστά(!);

·   Τις βαθιές υποκλίσεις (κόντεψε να αγγίξει το πάτωμα!) του συντρόφου κ. Λαφαζάνη στους εκπροσώπους της Gazprom και την παραλίγο επιδρομή του στο Νομισματοκοπείο, μήπως και βουτήξει τα Ευρώ και, όπως τα καταφέρανε με αυτά που κάνανε, «ξελασπώσουνε»;

·   Την υπεροπτική προς τους Ευρωπαίους εταίρους συμπεριφορά (που πας ρε Καραμήτρο;) αυτού του τύπου, του Γιάνη(!) Βαρουφάκη, που θεωρώντας τον εαυτό του οικονομική μεγαλοφυΐα έκανε απίστευτα πράγματα, σαν να έπαιζε video games ή, καλύτερα, παίζοντας στου «κασίδη» το κεφάλι, φέρνοντας τελικά τη χώρα στο χείλος του γκρεμού, εκεί όπου δεν υπάρχει πλέον επιστροφή, με τον νέο υπουργό Οικονομικών να προσπαθεί απεγνωσμένα, με τις Τράπεζες ήδη πρακτικά άδειες από χρήμα και Capital controls, να ξύσει τον πάτο του βαρελιού, μήπως κάποια ταμεία είχαν ακόμα χρήματα και μπορέσουμε έτσι, ως χώρα, να πληρώσουμε τη δόση μας στο ΔΝΤ;

·    Το περίεργο δημοψήφισμα που έκανε ο κ. Τσίπρας, ένα δημοψήφισμα που και κανείς δεν κατάλαβε τους λόγους που το έκανε, αφού, ενώ ήταν ολοφάνερο ότι ήθελε να βγει το ΟΧΙ, όταν αυτό πλειοψήφησε, μετέτρεψε το «περήφανο» ΟΧΙ σε ΝΑΙ(!), συναισθανόμενος προφανώς ότι καλές είναι οι «μαγκιές» στο δικό σου ακροατήριο, αλλά όταν το πλοίο που οδηγείς κινδυνεύει με αυτά που κάνεις να τσακιστεί στα βράχια, παρασέρνοντας και σένα μαζί, τότε κάνεις πίσω, «ανακρούεις πρύμναν», ολοταχώς μάλιστα!

Αυτό που πάντως σίγουρα έμεινε στη μνήμη όλων μας απ’ όλα αυτά ήταν ο έρπης, προσωρινός βέβαια, στο χείλος του κ. Τσίπρα, μετά το τέλος της πολύωρης «σκληρής» διαπραγμάτευσης² με τους εκπροσώπους των κρατών της Ευρωζώνης, αλλά και το νέο δάνειο, αυτό έμεινε όμως στη μνήμη μόνο ορισμένων, ύψους 86 δισ. Ευρώ που φορτωθήκαμε μαζί με το νέο Μνημόνιο που το δάνειο αυτό συνεπαγόταν, οριστικά όμως και με τις υπογραφές όλων των μελών του μέχρι πρότινος «αντιμνημονιακού» Υπουργικού Συμβουλίου! Ο tempora, o mores!

Σε γενικές γραμμές αυτό που χαρακτηρίζει το πρώτο εξάμηνο διακυβέρνησης με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ δεν θα μπορούσε να αποδοθεί καλύτερα από τους ακόλουθους στίχους του τραγουδιού:

Μας υποχρέωσες, δεν μας είπες, όμως, πόσα μας χρέωσες!

Τώρα, σε περίπτωση που αναρωτιέστε εάν οι ψηφοφόροι τότε του ΣΥΡΙΖΑ γνώριζαν ή τους ένοιαζε ότι:

·     Το σύνολο καταθέσεων και Ρέπος τον Νοέμβριο του 2014 ήταν 213,3 περίπου δισ. Ευρώ και τον αντίστοιχο μήνα του 2015 έπεσαν στα 155,2, σημειώνοντας μια πτώση της τάξης του 27,3% περίπου×

·     Ο Ρυθμός Μεγέθυνσης του ΑΕΠ από θετικός, 0,74% περίπου, το 2014, αντί να αυξηθεί περαιτέρω, έγινε αρνητικός τα δύο επόμενα χρόνια, δηλαδή -0,29% και -0,24% περίπου αντίστοιχα×

·     Ο Δείκτης Οικονομικού Κλίματος από 103,4 μονάδες τον Αύγουστο του 2014 έπεσε στις 76 μονάδες τον Αύγουστο του 2015×

στο ερώτημα αυτό η απάντηση θα δοθεί σε ότι αμέσως ακολουθεί.

ΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ

Στις βουλευτικές εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015, αυτοί που γοητευμένοι από τις προεκλογικές εξαγγελίες του κ. Τσίπρα την πρώτη φορά, τον Ιανουάριο του ιδίου έτους, ψήφισαν και για δεύτερη φορά ΣΥΡΙΖΑ, ήσαν σαν εκείνους που, μαγεμένοι από την εντυπωσιακή εμφάνιση μιας γυναίκας, την ήθελαν τόσο, ώστε όχι μόνο δεν άκουγαν κανένα, αλλά δεν έβλεπαν³ ούτε πρόσεχαν για αρκετό καιρό κανένα σημάδι που να τους προβληματίσει, έστω κάπως× τίποτα απολύτως, ούτε ακόμα όταν τα σημάδια αυτά γινήκαν ολοφάνερα σ’ όλους τους υπόλοιπους. Δεν έβλεπαν ότι η συμπεριφορά και κυρίως η εμφάνιση αυτή ήταν ψεύτικη, αποτέλεσμα ενός επιτηδευμένου μακιγιάζ και ντυσίματος που μια γυναίκα, αν θέλει, ξέρει τόσο καλά να κάνει.

Έτσι, πολλοί, πάρα πολλοί από τους νεοπροσκολήθεντες στον ΣΥΡΙΖΑ ψηφοφόρους άρχισαν να συνειδητοποίησαν έντρομοι, κατόπιν εορτής βέβαια, ότι όλα ήταν μια φενάκη, μια παγίδα που έπεσαν οι ίδιοι μέσα. Ήταν όμως πλέον αργά, επιβεβαιώνοντας, για μια ακόμη φορά, ότι «το δις εξαμαρτείν, ουκ ανδρός (αλλά και γυναικός) σοφού». Ειδικά οι ελεύθεροι επαγγελματίες και οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες, αλλά και οι πάντοτε έτοιμοι να πιστέψουν σε κάποιο Μεσσία αγρότες, οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι, οι κάτοικοι των νησιών, οι φιλήσυχοι κάτοικοι των αστικών, και όχι μόνο, περιοχών, οι Πανεπιστημιακοί και οι νέοι φοιτητές που ήθελαν πραγματικά να σπουδάσουν μπαίνοντας σε μια ανώτατη σχολή, για να αναφέρουμε κάποιες μόνο κοινωνικές ομάδες, όλοι αυτοί είπαν για τους δικούς τους ο καθένας λόγους: Θεέ μου… ήμαρτον!

Ας δούμε όμως γιατί.

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: Νηνεμία μετά τη… φοροκαταιγίδα!

Είναι ο τομέας που μετρά, καλώς ή κακώς, στην κρίση των περισσότερων πάρα πολύ σχετικά με το πόσο καλή ή όχι είναι μια κυβέρνηση× και ίσως δεν έχουν άδικο, όταν μάλιστα ολόκληρες ιδεολογίες και αντιλήψεις έδωσαν ιδιαίτερη βαρύτητα και στηρίχθηκαν, και ακόμη στηρίζονται, πάνω σε οικονομικά συστήματα και τρόπους οικονομικής διαχείρισης.

Στον τομέα όμως αυτόν ο ΣΥΡΙΖΑ το τερμάτισε, κυριολεκτικά. Με πρόσχημα τις πιέσεις των δανειστών, στην πραγματικότητα όμως δέσμιος ανορθολογικών και ξεπερασμένων αντιλήψεων και ανίκανος να προτείνει ένα δικό του αναπτυξιακό σχέδιο, πήρε τη σκυτάλη, για να λέμε την αλήθεια, από τους προηγούμενους και δεν άφησε τίποτε που να μην το φορολογήσει ή να αυξήσει τη φορολογία του.

Όταν λέμε φοροκαταιγίδα και φοροεπιδρομή οι λέξεις αυτές επί ΣΥΡΙΖΑ απέκτησαν το πραγματικό τους περιεχόμενο. Έτσι, έγιναν διαδοχικές αυξήσεις στον ΦΠΑ, φθάνοντας το 24% σε πολλά τρόφιμα, στα εισιτήρια, στην εστίαση, σε υπηρεσίες κ.ά., αυξήθηκε η φορολογία των επιχειρήσεων, αυξήθηκαν πρακτικά οι συντελεστές φορολόγησης μισθωτών, συνταξιούχων και αγροτών και παράλληλα μειώθηκε το αφορολόγητο τους, με τους ελεύθερους επαγγελματίες και τις ατομικές επιχειρήσεις μάλιστα, εκτός από την αύξηση της προκαταβολής φόρου, να φορολογούνται από το πρώτο κιόλας Ευρώ, επιβλήθηκε ειδικός φόρος κατανάλωσης στα ελληνικά κρασιά(!) και φορολογικό τέλος στους λογαριασμούς τηλεφωνίας, καταργήθηκε ο μειωμένος ΦΠΑ στα νησιά και τόσα, μα τόσα άλλα, που σχεδόν, «ων ουκ έστιν αριθμός»!

Αποτέλεσμα αυτών ήταν να αρχίζουν μεν να μαζεύονται τα περίφημα «υπερ-πλεονάσματα⁴», να κτυπιέται άγρια όμως η αποκαλούμενη μεσαία τάξη, οι αποταμιεύσεις που υπήρχαν ακόμα στις τράπεζες να ελαττώνονται ραγδαία, η αξία των Τραπεζικών μετοχών να εξανεμίζεται, ο δανεισμός των επιχειρήσεων να καθίσταται πρακτικά ανέφικτος, να συνεχίζεται το κλείσιμο επιχειρήσεων με πολλές απ’ αυτές βέβαια να μετακομίζουν ολόκληρες ή να μεταφέρουν την έδρα τους σ’ άλλη γη, σ’ άλλα μέρη και τα κόκκινα δάνεια σε Τράπεζες και την Εφορία να αυξάνονται, αντί να ελαττώνονται.

Ακόμα χειρότερα, με τις συνεχιζόμενες, παρά την βαθμιαία μείωση τους, αλλαγές στο φορολογικό σύστημα, τις καθυστερήσεις στην Δικαιοσύνη, την απίστευτη γραφειοκρατία που δεν μειώθηκε και τις προσφυγές στο Συμβούλιου της Επικρατείας κάθε «πικραμένου», οι τόσο αναγκαίες για την κατάσταση της οικονομία μας επενδύσεις κυριολεκτικά πάγωσαν, αφού για να κάνει κανείς μια σοβαρή επιχειρηματική επένδυση έπρεπε να είναι τρελός, εκτός εάν ήταν της «αρπαχτής».

Έτσι τεράστιες επενδύσεις, που θα σηματοδοτούσαν ότι κάτι κινείται σ’ αυτό τον τόπο και θα έδιναν κάποια πνοή στην επενδυτική απραξία⁵, όπως ή επένδυση στο Ελληνικό, χρονοτριβούσαν και αναβάλλονταν, διότι είτε κάποιο δάσος ανακάλυπτε εκεί η Δασική Υπηρεσία είτε τα κομματικά στελέχη του αρχαιολογικού συμβουλίου σταματούσαν την έναρξη των εργασιών γιατί «ανακάλυπταν» ξαφνικά την αρχαιολογική σημασία του χώρου με την ύπαρξη πιθανώς και άλλων αρχαίων τάφων στην περιοχή⁶.

Βέβαια η κυβέρνηση προσπάθησε να δείξει και το κοινωνικό της πρόσωπο με μειώσεις της τιμής των εισιτηρίων -δωρεάν σε ανέργους- στα αστικά μέσα συγκοινωνίας και ειδικό μειωμένο τιμολόγιο παροχής ρεύματος (ΚΟΤ) σε οικονομικά ευπαθείς κοινωνικές ομάδες.

Σωστά μέτρα θα πείτε και έτσι είναι, μόνο που, εάν θέλεις να κάνεις κοινωνική πολιτική, γράφεις τα σχετικά κονδύλια στον κρατικό προϋπολογισμό και δεν τα φορτώνεις στους δημόσιους οργανισμούς και επιχειρήσεις που επιβαρύνονται, κάνοντας τες, μαζί με τους διορισμούς κομματικών στελεχών και επεμβάσεις στη λήψη αποφάσεων, για να αποφευχθεί ο σχετικός αντίκτυπος και το επακόλουθο κομματικό κόστος, να γίνονται αυτές άκρως ελλειμματικές, κινδυνεύοντας να σκάσουν, εάν δεν μπορεί τα ελλείμματα τους αυτά να χρηματοδοτηθούν τελικά από τον δημόσιο «κορβανά». Για μια ακόμη φορά όμως, μνημόσυνο με ξένα κόλλυβα δεν γίνεται, γίνεται;

ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ: Στερνή μου γνώση να σ’ είχα πρώτα!

Εδώ έχουμε μια ακόμα πονεμένη ιστορία που διακρίνεται σε δύο φάσεις.

Στην πρώτη, αφού όλη η συζήτηση για το θέμα αυτό αναλώθηκε στο εάν οι εισερχόμενοι λαθραία στη χώρα θα καλούνται λαθρομετανάστες ή παράτυποι μετανάστες (τι ευκολία κι αυτή της δήθεν Αριστεράς να εφευρίσκει όρους και να διαστρεβλώνει κατάφορα κάθε φορά τη σημασία των λέξεων), αντί να επικεντρωθούμε στην κρισιμότητα του φαινομένου για τη χώρα και να λάβουμε τα μέτρα μας, προβαίνοντας έγκαιρα στις κατάλληλες διοικητικές και διπλωματικές ενέργειες και διαχωρίζοντας από την αρχή τους εισερχόμενους σε πρόσφυγες και οικονομικούς μετανάστες, δώσαμε το μήνυμα: ανοίξαμε και σας περιμένουμε!

Αποτέλεσμα, η Τουρκία, που δεν χάνει βέβαια τέτοιες ευκαιρίες, να αφήσει ανεξέλεγκτες τις ροές όλων αυτών προς τα ελληνικά νησιά που κόντεψαν να βουλιάξουν. Η λύση που έδωσε η κυβέρνηση ήταν όπως πάντα «αποτελεσματική». Εφοδίασε όλους αυτούς με χαρτάκια, ώστε με τα πλοία της γραμμής να φτάνουν κατά χιλιάδες στον Πειραιά και απ’ εκεί, κατά δήλωση της αναπληρώτριας τότε υπουργού μεταναστευτικής πολιτικής κυρίας Τασίας Χριστοδουλοπούλου σε σχετική ερώτηση, να «εξαφανίζονται», αφού προηγουμένως «λιαζόντουσαν» για μερικές ημέρες⁷.

Βέβαια, θαύματα αυτού του τύπου με εξαφανίσεις δεν γίνονται στη μέρες μας κι έτσι οι «εξαφανιστέντες» άρχισαν να παρουσιάζονται στις βόρειες προς εμάς χώρες και να καταλήγουν στη Γερμανία, η οποία ούτε λίγο, ούτε πολύ δέχτηκε πάνω απ’ ένα εκατομμύριο τέτοιους μετανάστες.

Όταν όμως οι χώρες αυτές αντιλήφτηκαν ότι η Ελλάδα ήταν «ξέφραγο αμπέλι» και ότι η κατάσταση δεν μπορούσε να συνεχιστεί άλλο, έκλεισαν τις διελεύσεις από τα σύνορα τους κι έτσι, παρά τις έντονες διαμαρτυρίες μας για το «άδικο» του πράγματος, μπήκαμε στη δεύτερη φάση του προβλήματος με δεκάδες χιλιάδες εγκλωβισμένους στη χώρα μας.

Βέβαια, για να είμαστε δίκαιοι και με τους Ευρωπαίους ετέρους μας, οι τελευταίοι ήρθαν αφενός βασικά σε συμφωνία με την Τουρκία, ώστε η τελευταία, με την υπόσχεση να λαμβάνει (πάγια πολιτική της Τουρκίας) κάποια δισ. Ευρώ, να ελέγχει τα παράλια της, για να περιοριστούν οι μεταναστευτικές ροές προς τα ελληνικά νησιά, και αφετέρου ενέκριναν βοήθεια προς την Ελλάδα για να μπορέσει να ανταπεξέλθει στα έξοδα⁸ της φιλοξενίας των μεταναστών που εγκλωβίστηκαν σ’ αυτήν.

Τελικό αποτέλεσμα της όλης κατάστασης ήταν στα νησιά να παραμένει αριθμός μεταναστών που όχι μόνο είναι δυσανάλογα μεγάλος σχετικά με τον πληθυσμό τους, αλλά αυτός να αυξάνεται κιόλας συνεχώς, δεδομένου ότι οι ροές προς αυτά, αν και εμφανώς μειωμένες, συνεχίζονται, προκαλώντας κοινωνικά προβλήματα, τη δυσανασχέτηση και ενίοτε αντιδράσεις των τοπικών κοινωνιών με την κατάσταση που δημιουργήθηκε.

Το χειρότερο είναι ότι οι συνθήκες διαβίωσης των ανθρώπων αυτών, παρά την οικονομική ενίσχυση που παρέχεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση, είναι άθλιες, προκαλώντας τη διεθνή κατακραυγή και δυσφήμηση της χώρας μας, με όλους όσους κατά καιρούς ήσαν υπέρμαχοι των ανοικτών συνόρων για την υποδοχή των μεταναστών, ξέρετε εσείς βέβαια ποιοι ήταν αυτοί, να κάνουν τώρα το… παγώνι!

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ ΚΑΙ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΟ ΕΡΓΟ: Τι ΄χες Γιάννη, τι ‘χα πάντα!

Ίσως δεν έχει γίνει ακόμη κατανοητό, στον βαθμό που θα έπρεπε, το πόσο σημαντικοί είναι αυτοί οι δύο παράγοντες, πραγματικά κλειδιά, για να ανοίξουν οι πόρτες και να προχωρήσουμε ως χώρα, κάνοντάς την πραγματικά σύγχρονη, με ένα κράτος λειτουργικό και μια διοίκηση απλή και αποτελεσματική.

Είναι οι παράγοντες εκείνοι που οι δανειστές μας, δυστυχώς, δεν έβαλαν ως πρώτη προτεραιότητα, αλλά επικεντρωθήκαν βασικά στη μείωση του απόλυτου αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων και τη μείωση του μισθολογικού κόστους, αφήνοντας για μετέπειτα, την τρέχουσα δηλαδή περίοδο της «ενισχυμένης εποπτείας», τον τρίτο και κυριότερο που ήταν η απο-κομματικοποίηση της δημόσιας διοίκησης, αγνοώντας σχεδόν τη βαθύτερη σημασία του και τα προβλήματα που προκαλεί ο μέχρι σήμερα τρόπος λειτουργίας της, που μαζί με τον άλλο παράγοντα, την πολυνομία, αποτελούν πραγματικό φρένο που παρεμποδίζει τη χώρα να κάνει ουσιαστικά βήματα προόδου και να προχωρήσει εμπρός.

Έτσι, μένοντας στη μείωση των δημοσίων υπαλλήλων, επέβαλαν τις περίφημες 5:1 αποχωρήσεις, που έγιναν μετά 3:1 για να καταλήξουν σήμερα στις 1:1, μια τακτική που μείωσε μεν το άμεσο κόστος λειτουργίας του δημοσίου, έδιωξε όμως άμεσα ή έμμεσα ικανότατα στελέχη από τον δημόσιο Τομέα, αφού εφαρμόστηκε επί δικαίων και αδίκων, και δεν θεράπευσε τα γενεσιουργά αίτια που αναφέραμε, αυτά που προκαλούν πραγματική αιμορραγία στην οικονομία και κάνουν τους πολίτες της χώρας να τραβούν απελπισμένοι τα μαλλιά τους, όσα βέβαια τους έχουν ακόμη απομείνει!

Η κομματοκρατούμενη δημόσια διοίκηση, το κομματικό κράτος δυστυχώς, είναι κάτι που όλοι λένε ότι θα το πολεμήσουν, όταν βρίσκονται στην αντιπολίτευση, και όλοι το θρέφουν με τους δικούς τους ανθρώπους, πράσινους, μπλε και κοκκινοκίτρινους τελευταία, μόλις αναλάβουν τη διακυβέρνηση (ακούει η κ. Μπαζιάνα; διακυβέρνηση και όχι πάρσιμο της εξουσίας!) της χώρας.

Είναι μια παλιά, πολύ παλιά πράγματι ιστορία την οποία όμως, παρά τις εξαγγελίες δεν σταμάτησε ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ, το αντίθετο μάλιστα, αφού σαν καλός μαθητής:

·    Αύξησε τόσο τους δημοσίους υπαλλήλους⁹ όσο και το μισθολογικό τους κόστος, το οποίο αποτυπώνεται και στον προϋπολογισμό (πάνω 140 εκατ. Ευρώ επιπλέον)×

·     Αύξησε τον αριθμό των συμβασιούχων, που όχι μόνο από 43.739, που ήταν τον Ιούνιο του 2015, ανήλθαν τον Ιούνιο του 2018 σε 79.856, αλλά τους έκλεισε πονηρά και το μάτι με το ότι θα μπορούσε, «εν ευθέτω χρόνω», να τους «αποκαταστήσει», δηλαδή με άλλα λόγια μονιμοποιήσει, αρκεί βέβαια να τον ψηφίσουν στις βουλευτικές εκλογές, όποτε κι αν αυτές γινόντουσαν, παρά τις ρητές νομικές και συνταγματικές διατάξεις που απαγορεύουν τη μετατροπή των θέσεων αυτών σε μόνιμες×

·     Αύξησε όμως και τους μετακλητούς, που τον Δεκέμβριο του 2014 ήταν 1.888 και με τα στοιχεία του 2018 ο αριθμός τους έφθασε τους 2.699, για να μην αναφέρουμε τους Γενικούς Γραμματείς των Υπουργείων και τους διορισμούς κομματικών στελεχών σε διευθυντικές θέσεις Δημοσίων Οργανισμών και Νοσοκομεία είτε απροσχημάτιστα είτε με φωτογραφικές διατάξεις και μοριοδοτήσεις, όπου η προσωπική συνέντευξη ελάμβανε περισσότερα μόρια από αυτά που αντιστοιχούσαν στα τυπικά προσόντα και τις γραπτές εξετάσεις!

Έχουμε όμως και το νομοθετικό έργο. Εκεί θα πρέπει να είμαστε παγκόσμιοι πρωταθλητές, αφού η Ελλάδα έχει ίσως τους περισσότερους νόμους από κάθε άλλη χώρα. Νόμοι που ψηφίζονται σωρηδόν, χωρίς πολλές φορές να εξετάζεται εάν υπάρχουν άλλοι ή έρχονται σε αντίθεση με άλλους σχετικούς νόμους, για να μην αναφέρουμε και αυτό το αίσχος των τροπολογιών της τελευταίας στιγμής, που για καθαρά ψηφοθηρικούς λόγους και κατά παράβαση του Συντάγματος εισάγονται χωρίς καμία νομοτεχνική και κοστολογική επεξεργασία σε άσχετα νομοσχέδια! Πραγματική πολυνομία και, συνεπακόλουθα, κακονομία και άπειρη γραφειοκρατία.

Αποτέλεσμα; Ένα βουνό από ερμηνευτικές εγκυκλίους να συνοδεύει τους Νόμους που ψηφίζονται και νόμοι να αλλάζουν προτού καλά-καλά εφαρμοστούν, όπως κατά κόρον συμβαίνει με τα φορολογικά νομοσχέδια¹⁰× ένα χάος, μια πραγματικά απέραντη θάλασσα, που εκεί πνίγονται μεν οι πολίτες και η δημόσια διοίκηση, τρέφεται όμως, μεγαλουργεί και γιγαντώνεται η διαφθορά!

Μήπως, όμως, αυτά τουλάχιστον περιορίστηκαν επί ημερών ΣΥΡΙΖΑ; Κάθε άλλο, τα φαινόμενα επεκτάθηκαν κι άλλο, με τις τροπολογίες μάλιστα να γίνονται με τέτοιο τρόπο και να φτάνουν σε τέτοιο αριθμό που κανείς μπορεί να πει ότι δεν υπάρχει πλέον παρέκει.

Υπήρξε όμως και κάτι άλλο. Μετά από καθυστερήσεις στις διαπραγματεύσεις (άντε πάλι) με τους λεγόμενους «θεσμούς» (το «τρόικα» θύμιζε τους κακούς προηγούμενους που κυβερνήσανε κι έτσι: «άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς»!), έγινε συνήθεια να έρχονται στη βουλή προς ψήφιση, και ψηφιζόντουσαν, με τη διαδικασία του κατεπείγοντος, τα περίφημα «πολυνομοσχέδια» των εκατοντάδων σελίδων, που κανείς βέβαια δεν είχε τη διάθεση ή προλάβαινε, ακόμα κι αν είχε τη διάθεση, να διαβάσει.

Όλα αυτά όμως τα παραπάνω αποτελούν, κύριοι, πραγματικά αυτό που αποκαλείται «παλιό»× κι εσείς, ευαγγελιζόμενοι δήθεν το καινούργιο, με όλα αυτά που κάνατε, εφαρμόζοντας τις χειρότερες πρακτικές του λεγόμενου «παλιού», δυστυχώς για τον τόπο, το ξεπεράσατε!

ΕΠΙΛΟΓΟΣ ΠΡΩΤΟΥ ΜΕΡΟΥΣ

Ας σταματήσουμε όμως εδώ το 1^ο μέρος της ανάρτησης αυτής, στο 2^ο μέρος της οποίας θα αναφερθούμε στην ασφάλεια των πολιτών και την ανοχή στην παραβατικότητα, αλλά και σε ένα πάντα επίκαιρο θέμα, αυτό της συσχέτισης της οικονομικής ανάπτυξης με το κοινωνικό κράτος, καθώς και σε δύο ακόμη καίρια, αλλά αμφιλεγόμενα, ζητήματα που δημιουργήθηκαν και μας απασχόλησαν έντονα, το Συνταξιοδοτικό και το Μακεδονικό, ενώ θα καταλήξουμε με το τι συνέβη στις τελευταίες ημέρες της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, αυτές που, λόγω των πολλών και σημαντικών γεγονότων που έλαβαν χώρα, αποτελούν μια ιδιαίτερη περίοδο που μπορούμε να αποκαλέσουμε με τη λέξη: «ΤΑ ΥΣΤΕΡΑ».

Κλείνοντας όμως και το 2^ο μέρος αυτής της ανάρτησης, θα παραθέσουμε, όπως πάντοτε συνηθίζουμε, τα σχετικά με τα όσα έχουν αναφερθεί συμπεράσματα, που θα αποτελούν στη περίπτωση αυτή, κατά κάποιο τρόπο αν θέλετε, και παραινέσεις ή προτροπές.

Σημειώσεις

1.     Κατ’ αρχάς, ο ΣΥΡΙΖΑ και στις δύο βουλευτικές εκλογές που εξελέγη δεν κυβέρνησε μόνος του, δεδομένου ότι δεν είχε την αναγκαία κοινοβουλευτική πλειοψηφία, αλλά συγκυβέρνησε με το εθνικολαϊκίστικο, σχεδόν ακροδεξιό, κόμμα των ΑΝΕΛ, έστω κι αν το τελευταίο είχε μόνο λίγους βουλευτές. Υπ’ αυτήν την έννοια και η πρώην ΔΗΜΑΡ, στο πρόσφατο παρελθόν τουλάχιστον, κυβέρνησε, συμμετέχοντας στην τότε κυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ, εκτός εάν αυτή δεν αναγνωρίζεται ως «original Αριστερά»!

Από την άλλη, το να αυτοαποκαλείται κάποιος αριστερός δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη ότι είναι πράγματι. Όπως και για πολλά άλλα πράγματα, είτε αυτά αφορούν πρόσωπα, είτε κόμματα, είτε κράτη, είτε ιδεολογίες, η πραγματικότητα και οι πράξεις, και μόνον αυτή και αυτές, αποδεικνύουν το κατά πόσον ισχύει «του λόγου τους το αληθές», και εδώ για τον ΣΥΡΙΖΑ υπήρξε, δυστυχώς, πραγματικά μεγάλη απόκλιση απ’ αυτό που θεωρείται Αριστερά, και λόγω αυτών που έκανε, αλλά και με την τρομακτική ανακολουθία των λόγων και έργων του.

2.   Με αφορμή την κατάληξη αυτής της διαπραγμάτευσης, μεγάλη μερίδα των πολιτών συνειδητοποίησε ότι δεν χρειάζονται άλλες τέτοιες «σκληρές» διαπραγματεύσεις. Δυστυχώς όμως, αυτό δεν έγινε κατανοητό από τους κυβερνώντες, με αποτέλεσμα κάθε φορά, μετά από μια νέα «σκληρή» διαπραγμάτευση, να παίρνουμε ένα ακόμα σχετικό «δωράκι».

3.     Βέβαια, μπορεί κανείς να είναι «τυφλός», οπότε στην περίπτωση μας υπάγεται, όπως στο ποδόσφαιρο κ.λπ., στην κατηγορία εκείνη των αποκαλούμενων «πιστών» ή, αν θέλετε, «φανατικών» οπαδών για τους οποίους δεν υπάρχει, δυστυχώς, καμία θεραπεία, δεδομένου ότι γι’ αυτούς ισχύει αυτό που είπε, απευθυνόμενος στον μάντη Τειρεσία, ο Οιδίποδας στην αρχαία τραγωδία «Οιδίπους Τύραννος» του Σοφοκλή, ότι δηλαδή είναι: «Τυφλός τα τ’ ώτα τον τε νουν τα τ’ όμματ’ ει».

4.  Στην 3η ΈκθεσηΕνισχυμένης Εποπτείας της Κομισιόν για την Ελλάδα αναφέρεται, μεταξύ άλλων, ότι το μεγαλύτερο μέρος των υπερ-πλεονασμάτων των προηγουμένων ετών οφείλεται σε «επαναλαμβανόμενη υπεκτέλεση δαπανών», αφήνοντας να αιωρείται η υποψία της «δημιουργικής λογιστικής», με τη μεταφορά δαπανών του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων σε νομικές οντότητες εντός και εκτός Γενικής Κυβέρνησης.

5.     Σοβαροί οικονομικοί αναλυτές υποστηρίζουν ότι η χώρα χρειάζεται τουλάχιστον 100 δισ. Ευρώ ζεστό χρήμα από επενδύσεις, για να ξεφύγει η οικονομία και η χώρα από τον φαύλο κύκλο που έχει περιπέσει με την έναρξη της οικονομικής κρίσης

6.   Στη σύμβαση του έργου υπήρχαν σαφείς όροι σχετικά με το τι θα γινόταν σε περίπτωση που ανακαλύπτονταν αρχαίοι τάφοι ή άλλα αρχαιολογικά ευρήματα και πως αυτά θα προστατεύονταν και αναδεικνύονταν σε περίπτωση που κρινόταν ότι ήταν αξιόλογα. Εξάλλου οι αρχαιολόγοι έχουν χειριστεί πάμπολλες ανάλογες καταστάσεις στο παρελθόν και πάντοτε με σεβασμό στην ιστορική μνήμη, έχοντας όμως υπόψη και ότι ο τόπος πρέπει να συνεχίζει τη ζωή του. Πάρτε για παράδειγμα, για να αναφέρουμε ένα μόνο, τον τρόπο που χειρίστηκαν και ανέδειξαν τα αρχαία ίχνη της πόλης στα υπόσκαφα του Μουσείου της Ακρόπολης. «Όποιος, όμως δεν θέλει να ζυμώσει, δέκα μέρες κοσκινίζει», όπως λέει, για μια ακόμη φορά, η λαϊκή σοφία.

7.   Βέβαια, η κυρία αυτή έχει πει και άλλα απίστευτα, όπως: «Πρέπει να υπάρχει ανοικτός δρόμος, ώστε όποιος πρόσφυγας θέλει να μπει στην Ελλάδα, να μπορεί να μπει»! (26/02/2016).

8.    Όπως οι ευρωπαϊκές αρχές αναφέρουν, στη χώρα μας χορηγήθηκε μέχρι τώρα για τη φιλοξενία των μεταναστών που εγκλωβίστηκαν σ’ αυτήν, αλλά και για άλλες υπηρεσίες συναφείς με το μεταναστευτικό, ποσό ίσο με 1,6 δισ. Ευρώ περίπου. Τα ερωτήματα όμως που δημιουργούνται είναι:

·   Πήραμε πράγματι τόσα χρήματα και, αν τα πήραμε, γιατί δεν έχουν δοθεί σαφείς απαντήσεις πού και πώς ξοδεύτηκαν τα χρήματα αυτά;

·   Πώς ένα, υποτίθεται, σοβαρό και οργανωμένο κράτος επιτρέπει τη διαχείριση των μεταναστών να την έχουν αναλάβει πρακτικά διάφορες ΜΚΟ, με πολλές απ’ αυτές να μην είναι ξεκάθαρο ούτε τι ακριβώς είναι, μήτε τι επιδιώκουν, δεδομένου ότι μεγάλο μέρος των χρημάτων που χορηγούνται στην Ελλάδα για το μεταναστευτικό να κατευθύνεται, κατά δήλωση των ίδιων των υπευθύνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (άκουσον, άκουσον), προς τις ΜΚΟ αυτές;

9.   Σχετικά με τον απόλυτο αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων, υπήρξε από το 2009 μέχρι το 2014 μια ραγδαία αποκλιμάκωση και ο αριθμός τους έφθασε τις 598.768. Αυτή ήταν και η χαμηλότερη τιμή. Το 2015 άρχισε η αντίστροφη πορεία: Οι δημόσιοι υπάλληλοι αυξήθηκαν κατά 70.000 και ανήλθαν σε 668.791. Η ανοδική τάση συνεχίστηκε το 2016 και το 2017 για να ξεπεράσουν, εκ νέου, το φράγμα των 700.000 το 2018.

10.  Αν και η παραγωγή νομοθετικού και ρυθμιστικού έργου για φορολογικά θέματα, σύμφωνα με τα στοιχεία που υπάρχουν, επιβραδύνθηκε το 2016, ωστόσο, μόνο στο έτος αυτό ψηφίστηκαν 5 νόμοι με φορολογικό αντικείμενο, εκδόθηκαν 89 αποφάσεις, 186 εγκύκλιοι και 22 ατομικές διοικητικές λύσεις.