ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗ, ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ… MILIONI AUGURI! Μέρος 1ο

Με την ευκαιρία του πρόσφατου εκλογικού αποτελέσματος, έστω κι αν αυτό αφορούσε την εκλογή Ευρωβουλευτών, Περιφερειαρχών και Δημάρχων, είναι ευκαιρία να εκτεθούν κάποιες απόψεις και συμπεράσματα με τα οποία βέβαια μπορείτε, δημοκρατικό σας δικαίωμα, να συμφωνήσετε ή όχι.

Κατ’ αρχάς η ήττα, η κάθε ήττα, όπως και η κάθε κρίση, είτε αυτή αφορά προσωπικά, επαγγελματικά, πολιτικά ή ακόμη εθνικά πράγματα και καταστάσεις, έστω κι αν η «γεύση» της και αυτό που αφήνει πίσω της είναι μια πίκρα, μια απογοήτευση και ενδεχόμενα ένα παράπονο, είναι μια ευκαιρία για περισυλλογή, ψύχραιμη και αντικειμενική, όσο αυτό είναι δυνατόν, εξέταση και κυρίως ενδοσκόπηση για το τι έφταιξε, ώστε αυτό ή αυτά που οδήγησαν στην δυσάρεστη αυτή κατάσταση να μην επαναληφθούν ξανά, αποφεύγοντας τα εύκολα και βολικά συμπεράσματα του τύπου «για όλα φταίνε οι άλλοι», που στην προκειμένη περίπτωση της ήττας του ΣΥΡΙΖΑ το τελευταίο αναφέρεται στον «αχάριστο» ή «αφελή» λαό, που τόσο εύκολα σχεδόν όλοι τον επικαλούνται, όταν βέβαια τους συμφέρει, θεωρώντας ότι θα στηρίξει τις όποιες απόψεις τους, και τόσο γρήγορα τον απαρνιούνται μόλις αυτός τους γυρίσει την πλάτη.

Καλόν είναι πάντοτε στις περιπτώσεις αυτές να θυμόμαστε αυτό που αναφέρθηκε από πάρα πολλούς ψύχραιμους στην περίοδο της πρόσφατης οικονομικής μας κρίσης, που ακόμη βέβαια μας ταλαιπωρεί, ότι δηλαδή η κρίση είναι και μια ευκαιρία(!), αλλά και αυτό που αναφέρει η λαϊκή σοφία, όταν βέβαια τη θυμόμαστε: Τα παθήματα να μας γίνουν μαθήματα!

ΤΑ ΠΡΩΤΑ

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή, αναφέροντας τα γεγονότα εκείνα που, κατά τη δική μας πάντοτε άποψη, συνέβαλλαν αθροιστικά τόσο στην αποδόμηση του αφηγήματος που επιχείρησε να περάσει ο ΣΥΡΙΖΑ και η κατ’ αυτόν¹ «πρώτη φορά Αριστερά!», όσο και στο πρόσφατο αυτό εκλογικό αποτέλεσμα, χωρίς όμως ορισμένα εξ αυτών, για να είμαστε δίκαιοι, να μην ήταν και σωστά ή τουλάχιστον προς τη σωστή κατεύθυνση.

Ξεκινώντας, υπήρξε το τραγικό εκείνο πρώτο εξάμηνο διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ το 2015. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς;

·   Την «ορκωμοσία» των στελεχών της τότε κυβέρνησης, όπου, σε μια τόσο συμβολική για το δημοκρατικό μας πολίτευμα τελετή, πήγαν στο προεδρικό μέγαρο φορώντας οι περισσότεροι ρούχα λες και θα πήγαιναν στη λαϊκή, πραγματικό «τουρλομπούκι», για να δείξουν τάχα ότι είναι γνήσια τέκνα του λαού(!);

·     Το κωμικοτραγικό θέαμα που παρουσίασε η βουλή των Ελλήνων με τις εμφανίσεις των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ και την προεδρία της ανεκδιήγητης κ. Κωνσταντοπούλου;

·   Τις «γυροβολιές» που γίνανε στις συντροφικές τέως και δήθεν κομμουνιστικές χώρες, δηλαδή Ρωσία και Κίνα αντίστοιχα, μήπως και μας δανείσουν κανένα «φράγκο», ώστε να μην έχουμε ανάγκη τους «τοκογλύφους» δανειστές μας των χωρών της Ευρωζώνης, παίρνοντας τελικά τα… γνωστά(!);

·   Τις βαθιές υποκλίσεις (κόντεψε να αγγίξει το πάτωμα!) του συντρόφου κ. Λαφαζάνη στους εκπροσώπους της Gazprom και την παραλίγο επιδρομή του στο Νομισματοκοπείο, μήπως και βουτήξει τα Ευρώ και, όπως τα καταφέρανε με αυτά που κάνανε, «ξελασπώσουνε»;

·   Την υπεροπτική προς τους Ευρωπαίους εταίρους συμπεριφορά (που πας ρε Καραμήτρο;) αυτού του τύπου, του Γιάνη(!) Βαρουφάκη, που θεωρώντας τον εαυτό του οικονομική μεγαλοφυΐα έκανε απίστευτα πράγματα, σαν να έπαιζε video games ή, καλύτερα, παίζοντας στου «κασίδη» το κεφάλι, φέρνοντας τελικά τη χώρα στο χείλος του γκρεμού, εκεί όπου δεν υπάρχει πλέον επιστροφή, με τον νέο υπουργό Οικονομικών να προσπαθεί απεγνωσμένα, με τις Τράπεζες ήδη πρακτικά άδειες από χρήμα και Capital controls, να ξύσει τον πάτο του βαρελιού, μήπως κάποια ταμεία είχαν ακόμα χρήματα και μπορέσουμε έτσι, ως χώρα, να πληρώσουμε τη δόση μας στο ΔΝΤ;

·    Το περίεργο δημοψήφισμα που έκανε ο κ. Τσίπρας, ένα δημοψήφισμα που και κανείς δεν κατάλαβε τους λόγους που το έκανε, αφού, ενώ ήταν ολοφάνερο ότι ήθελε να βγει το ΟΧΙ, όταν αυτό πλειοψήφησε, μετέτρεψε το «περήφανο» ΟΧΙ σε ΝΑΙ(!), συναισθανόμενος προφανώς ότι καλές είναι οι «μαγκιές» στο δικό σου ακροατήριο, αλλά όταν το πλοίο που οδηγείς κινδυνεύει με αυτά που κάνεις να τσακιστεί στα βράχια, παρασέρνοντας και σένα μαζί, τότε κάνεις πίσω, «ανακρούεις πρύμναν», ολοταχώς μάλιστα!

Αυτό που πάντως σίγουρα έμεινε στη μνήμη όλων μας απ’ όλα αυτά ήταν ο έρπης, προσωρινός βέβαια, στο χείλος του κ. Τσίπρα, μετά το τέλος της πολύωρης «σκληρής» διαπραγμάτευσης² με τους εκπροσώπους των κρατών της Ευρωζώνης, αλλά και το νέο δάνειο, αυτό έμεινε όμως στη μνήμη μόνο ορισμένων, ύψους 86 δισ. Ευρώ που φορτωθήκαμε μαζί με το νέο Μνημόνιο που το δάνειο αυτό συνεπαγόταν, οριστικά όμως και με τις υπογραφές όλων των μελών του μέχρι πρότινος «αντιμνημονιακού» Υπουργικού Συμβουλίου! Ο tempora, o mores!

Σε γενικές γραμμές αυτό που χαρακτηρίζει το πρώτο εξάμηνο διακυβέρνησης με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ δεν θα μπορούσε να αποδοθεί καλύτερα από τους ακόλουθους στίχους του τραγουδιού:

Μας υποχρέωσες, δεν μας είπες, όμως, πόσα μας χρέωσες!

Τώρα, σε περίπτωση που αναρωτιέστε εάν οι ψηφοφόροι τότε του ΣΥΡΙΖΑ γνώριζαν ή τους ένοιαζε ότι:

·     Το σύνολο καταθέσεων και Ρέπος τον Νοέμβριο του 2014 ήταν 213,3 περίπου δισ. Ευρώ και τον αντίστοιχο μήνα του 2015 έπεσαν στα 155,2, σημειώνοντας μια πτώση της τάξης του 27,3% περίπου×

·     Ο Ρυθμός Μεγέθυνσης του ΑΕΠ από θετικός, 0,74% περίπου, το 2014, αντί να αυξηθεί περαιτέρω, έγινε αρνητικός τα δύο επόμενα χρόνια, δηλαδή -0,29% και -0,24% περίπου αντίστοιχα×

·     Ο Δείκτης Οικονομικού Κλίματος από 103,4 μονάδες τον Αύγουστο του 2014 έπεσε στις 76 μονάδες τον Αύγουστο του 2015×

στο ερώτημα αυτό η απάντηση θα δοθεί σε ότι αμέσως ακολουθεί.

ΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ

Στις βουλευτικές εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015, αυτοί που γοητευμένοι από τις προεκλογικές εξαγγελίες του κ. Τσίπρα την πρώτη φορά, τον Ιανουάριο του ιδίου έτους, ψήφισαν και για δεύτερη φορά ΣΥΡΙΖΑ, ήσαν σαν εκείνους που, μαγεμένοι από την εντυπωσιακή εμφάνιση μιας γυναίκας, την ήθελαν τόσο, ώστε όχι μόνο δεν άκουγαν κανένα, αλλά δεν έβλεπαν³ ούτε πρόσεχαν για αρκετό καιρό κανένα σημάδι που να τους προβληματίσει, έστω κάπως× τίποτα απολύτως, ούτε ακόμα όταν τα σημάδια αυτά γινήκαν ολοφάνερα σ’ όλους τους υπόλοιπους. Δεν έβλεπαν ότι η συμπεριφορά και κυρίως η εμφάνιση αυτή ήταν ψεύτικη, αποτέλεσμα ενός επιτηδευμένου μακιγιάζ και ντυσίματος που μια γυναίκα, αν θέλει, ξέρει τόσο καλά να κάνει.

Έτσι, πολλοί, πάρα πολλοί από τους νεοπροσκολήθεντες στον ΣΥΡΙΖΑ ψηφοφόρους άρχισαν να συνειδητοποίησαν έντρομοι, κατόπιν εορτής βέβαια, ότι όλα ήταν μια φενάκη, μια παγίδα που έπεσαν οι ίδιοι μέσα. Ήταν όμως πλέον αργά, επιβεβαιώνοντας, για μια ακόμη φορά, ότι «το δις εξαμαρτείν, ουκ ανδρός (αλλά και γυναικός) σοφού». Ειδικά οι ελεύθεροι επαγγελματίες και οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες, αλλά και οι πάντοτε έτοιμοι να πιστέψουν σε κάποιο Μεσσία αγρότες, οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι, οι κάτοικοι των νησιών, οι φιλήσυχοι κάτοικοι των αστικών, και όχι μόνο, περιοχών, οι Πανεπιστημιακοί και οι νέοι φοιτητές που ήθελαν πραγματικά να σπουδάσουν μπαίνοντας σε μια ανώτατη σχολή, για να αναφέρουμε κάποιες μόνο κοινωνικές ομάδες, όλοι αυτοί είπαν για τους δικούς τους ο καθένας λόγους: Θεέ μου… ήμαρτον!

Ας δούμε όμως γιατί.

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: Νηνεμία μετά τη… φοροκαταιγίδα!

Είναι ο τομέας που μετρά, καλώς ή κακώς, στην κρίση των περισσότερων πάρα πολύ σχετικά με το πόσο καλή ή όχι είναι μια κυβέρνηση× και ίσως δεν έχουν άδικο, όταν μάλιστα ολόκληρες ιδεολογίες και αντιλήψεις έδωσαν ιδιαίτερη βαρύτητα και στηρίχθηκαν, και ακόμη στηρίζονται, πάνω σε οικονομικά συστήματα και τρόπους οικονομικής διαχείρισης.

Στον τομέα όμως αυτόν ο ΣΥΡΙΖΑ το τερμάτισε, κυριολεκτικά. Με πρόσχημα τις πιέσεις των δανειστών, στην πραγματικότητα όμως δέσμιος ανορθολογικών και ξεπερασμένων αντιλήψεων και ανίκανος να προτείνει ένα δικό του αναπτυξιακό σχέδιο, πήρε τη σκυτάλη, για να λέμε την αλήθεια, από τους προηγούμενους και δεν άφησε τίποτε που να μην το φορολογήσει ή να αυξήσει τη φορολογία του.

Όταν λέμε φοροκαταιγίδα και φοροεπιδρομή οι λέξεις αυτές επί ΣΥΡΙΖΑ απέκτησαν το πραγματικό τους περιεχόμενο. Έτσι, έγιναν διαδοχικές αυξήσεις στον ΦΠΑ, φθάνοντας το 24% σε πολλά τρόφιμα, στα εισιτήρια, στην εστίαση, σε υπηρεσίες κ.ά., αυξήθηκε η φορολογία των επιχειρήσεων, αυξήθηκαν πρακτικά οι συντελεστές φορολόγησης μισθωτών, συνταξιούχων και αγροτών και παράλληλα μειώθηκε το αφορολόγητο τους, με τους ελεύθερους επαγγελματίες και τις ατομικές επιχειρήσεις μάλιστα, εκτός από την αύξηση της προκαταβολής φόρου, να φορολογούνται από το πρώτο κιόλας Ευρώ, επιβλήθηκε ειδικός φόρος κατανάλωσης στα ελληνικά κρασιά(!) και φορολογικό τέλος στους λογαριασμούς τηλεφωνίας, καταργήθηκε ο μειωμένος ΦΠΑ στα νησιά και τόσα, μα τόσα άλλα, που σχεδόν, «ων ουκ έστιν αριθμός»!

Αποτέλεσμα αυτών ήταν να αρχίζουν μεν να μαζεύονται τα περίφημα «υπερ-πλεονάσματα⁴», να κτυπιέται άγρια όμως η αποκαλούμενη μεσαία τάξη, οι αποταμιεύσεις που υπήρχαν ακόμα στις τράπεζες να ελαττώνονται ραγδαία, η αξία των Τραπεζικών μετοχών να εξανεμίζεται, ο δανεισμός των επιχειρήσεων να καθίσταται πρακτικά ανέφικτος, να συνεχίζεται το κλείσιμο επιχειρήσεων με πολλές απ’ αυτές βέβαια να μετακομίζουν ολόκληρες ή να μεταφέρουν την έδρα τους σ’ άλλη γη, σ’ άλλα μέρη και τα κόκκινα δάνεια σε Τράπεζες και την Εφορία να αυξάνονται, αντί να ελαττώνονται.

Ακόμα χειρότερα, με τις συνεχιζόμενες, παρά την βαθμιαία μείωση τους, αλλαγές στο φορολογικό σύστημα, τις καθυστερήσεις στην Δικαιοσύνη, την απίστευτη γραφειοκρατία που δεν μειώθηκε και τις προσφυγές στο Συμβούλιου της Επικρατείας κάθε «πικραμένου», οι τόσο αναγκαίες για την κατάσταση της οικονομία μας επενδύσεις κυριολεκτικά πάγωσαν, αφού για να κάνει κανείς μια σοβαρή επιχειρηματική επένδυση έπρεπε να είναι τρελός, εκτός εάν ήταν της «αρπαχτής».

Έτσι τεράστιες επενδύσεις, που θα σηματοδοτούσαν ότι κάτι κινείται σ’ αυτό τον τόπο και θα έδιναν κάποια πνοή στην επενδυτική απραξία⁵, όπως ή επένδυση στο Ελληνικό, χρονοτριβούσαν και αναβάλλονταν, διότι είτε κάποιο δάσος ανακάλυπτε εκεί η Δασική Υπηρεσία είτε τα κομματικά στελέχη του αρχαιολογικού συμβουλίου σταματούσαν την έναρξη των εργασιών γιατί «ανακάλυπταν» ξαφνικά την αρχαιολογική σημασία του χώρου με την ύπαρξη πιθανώς και άλλων αρχαίων τάφων στην περιοχή⁶.

Βέβαια η κυβέρνηση προσπάθησε να δείξει και το κοινωνικό της πρόσωπο με μειώσεις της τιμής των εισιτηρίων -δωρεάν σε ανέργους- στα αστικά μέσα συγκοινωνίας και ειδικό μειωμένο τιμολόγιο παροχής ρεύματος (ΚΟΤ) σε οικονομικά ευπαθείς κοινωνικές ομάδες.

Σωστά μέτρα θα πείτε και έτσι είναι, μόνο που, εάν θέλεις να κάνεις κοινωνική πολιτική, γράφεις τα σχετικά κονδύλια στον κρατικό προϋπολογισμό και δεν τα φορτώνεις στους δημόσιους οργανισμούς και επιχειρήσεις που επιβαρύνονται, κάνοντας τες, μαζί με τους διορισμούς κομματικών στελεχών και επεμβάσεις στη λήψη αποφάσεων, για να αποφευχθεί ο σχετικός αντίκτυπος και το επακόλουθο κομματικό κόστος, να γίνονται αυτές άκρως ελλειμματικές, κινδυνεύοντας να σκάσουν, εάν δεν μπορεί τα ελλείμματα τους αυτά να χρηματοδοτηθούν τελικά από τον δημόσιο «κορβανά». Για μια ακόμη φορά όμως, μνημόσυνο με ξένα κόλλυβα δεν γίνεται, γίνεται;

ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ: Στερνή μου γνώση να σ’ είχα πρώτα!

Εδώ έχουμε μια ακόμα πονεμένη ιστορία που διακρίνεται σε δύο φάσεις.

Στην πρώτη, αφού όλη η συζήτηση για το θέμα αυτό αναλώθηκε στο εάν οι εισερχόμενοι λαθραία στη χώρα θα καλούνται λαθρομετανάστες ή παράτυποι μετανάστες (τι ευκολία κι αυτή της δήθεν Αριστεράς να εφευρίσκει όρους και να διαστρεβλώνει κατάφορα κάθε φορά τη σημασία των λέξεων), αντί να επικεντρωθούμε στην κρισιμότητα του φαινομένου για τη χώρα και να λάβουμε τα μέτρα μας, προβαίνοντας έγκαιρα στις κατάλληλες διοικητικές και διπλωματικές ενέργειες και διαχωρίζοντας από την αρχή τους εισερχόμενους σε πρόσφυγες και οικονομικούς μετανάστες, δώσαμε το μήνυμα: ανοίξαμε και σας περιμένουμε!

Αποτέλεσμα, η Τουρκία, που δεν χάνει βέβαια τέτοιες ευκαιρίες, να αφήσει ανεξέλεγκτες τις ροές όλων αυτών προς τα ελληνικά νησιά που κόντεψαν να βουλιάξουν. Η λύση που έδωσε η κυβέρνηση ήταν όπως πάντα «αποτελεσματική». Εφοδίασε όλους αυτούς με χαρτάκια, ώστε με τα πλοία της γραμμής να φτάνουν κατά χιλιάδες στον Πειραιά και απ’ εκεί, κατά δήλωση της αναπληρώτριας τότε υπουργού μεταναστευτικής πολιτικής κυρίας Τασίας Χριστοδουλοπούλου σε σχετική ερώτηση, να «εξαφανίζονται», αφού προηγουμένως «λιαζόντουσαν» για μερικές ημέρες⁷.

Βέβαια, θαύματα αυτού του τύπου με εξαφανίσεις δεν γίνονται στη μέρες μας κι έτσι οι «εξαφανιστέντες» άρχισαν να παρουσιάζονται στις βόρειες προς εμάς χώρες και να καταλήγουν στη Γερμανία, η οποία ούτε λίγο, ούτε πολύ δέχτηκε πάνω απ’ ένα εκατομμύριο τέτοιους μετανάστες.

Όταν όμως οι χώρες αυτές αντιλήφτηκαν ότι η Ελλάδα ήταν «ξέφραγο αμπέλι» και ότι η κατάσταση δεν μπορούσε να συνεχιστεί άλλο, έκλεισαν τις διελεύσεις από τα σύνορα τους κι έτσι, παρά τις έντονες διαμαρτυρίες μας για το «άδικο» του πράγματος, μπήκαμε στη δεύτερη φάση του προβλήματος με δεκάδες χιλιάδες εγκλωβισμένους στη χώρα μας.

Βέβαια, για να είμαστε δίκαιοι και με τους Ευρωπαίους ετέρους μας, οι τελευταίοι ήρθαν αφενός βασικά σε συμφωνία με την Τουρκία, ώστε η τελευταία, με την υπόσχεση να λαμβάνει (πάγια πολιτική της Τουρκίας) κάποια δισ. Ευρώ, να ελέγχει τα παράλια της, για να περιοριστούν οι μεταναστευτικές ροές προς τα ελληνικά νησιά, και αφετέρου ενέκριναν βοήθεια προς την Ελλάδα για να μπορέσει να ανταπεξέλθει στα έξοδα⁸ της φιλοξενίας των μεταναστών που εγκλωβίστηκαν σ’ αυτήν.

Τελικό αποτέλεσμα της όλης κατάστασης ήταν στα νησιά να παραμένει αριθμός μεταναστών που όχι μόνο είναι δυσανάλογα μεγάλος σχετικά με τον πληθυσμό τους, αλλά αυτός να αυξάνεται κιόλας συνεχώς, δεδομένου ότι οι ροές προς αυτά, αν και εμφανώς μειωμένες, συνεχίζονται, προκαλώντας κοινωνικά προβλήματα, τη δυσανασχέτηση και ενίοτε αντιδράσεις των τοπικών κοινωνιών με την κατάσταση που δημιουργήθηκε.

Το χειρότερο είναι ότι οι συνθήκες διαβίωσης των ανθρώπων αυτών, παρά την οικονομική ενίσχυση που παρέχεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση, είναι άθλιες, προκαλώντας τη διεθνή κατακραυγή και δυσφήμηση της χώρας μας, με όλους όσους κατά καιρούς ήσαν υπέρμαχοι των ανοικτών συνόρων για την υποδοχή των μεταναστών, ξέρετε εσείς βέβαια ποιοι ήταν αυτοί, να κάνουν τώρα το… παγώνι!

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ ΚΑΙ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΟ ΕΡΓΟ: Τι ΄χες Γιάννη, τι ‘χα πάντα!

Ίσως δεν έχει γίνει ακόμη κατανοητό, στον βαθμό που θα έπρεπε, το πόσο σημαντικοί είναι αυτοί οι δύο παράγοντες, πραγματικά κλειδιά, για να ανοίξουν οι πόρτες και να προχωρήσουμε ως χώρα, κάνοντάς την πραγματικά σύγχρονη, με ένα κράτος λειτουργικό και μια διοίκηση απλή και αποτελεσματική.

Είναι οι παράγοντες εκείνοι που οι δανειστές μας, δυστυχώς, δεν έβαλαν ως πρώτη προτεραιότητα, αλλά επικεντρωθήκαν βασικά στη μείωση του απόλυτου αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων και τη μείωση του μισθολογικού κόστους, αφήνοντας για μετέπειτα, την τρέχουσα δηλαδή περίοδο της «ενισχυμένης εποπτείας», τον τρίτο και κυριότερο που ήταν η απο-κομματικοποίηση της δημόσιας διοίκησης, αγνοώντας σχεδόν τη βαθύτερη σημασία του και τα προβλήματα που προκαλεί ο μέχρι σήμερα τρόπος λειτουργίας της, που μαζί με τον άλλο παράγοντα, την πολυνομία, αποτελούν πραγματικό φρένο που παρεμποδίζει τη χώρα να κάνει ουσιαστικά βήματα προόδου και να προχωρήσει εμπρός.

Έτσι, μένοντας στη μείωση των δημοσίων υπαλλήλων, επέβαλαν τις περίφημες 5:1 αποχωρήσεις, που έγιναν μετά 3:1 για να καταλήξουν σήμερα στις 1:1, μια τακτική που μείωσε μεν το άμεσο κόστος λειτουργίας του δημοσίου, έδιωξε όμως άμεσα ή έμμεσα ικανότατα στελέχη από τον δημόσιο Τομέα, αφού εφαρμόστηκε επί δικαίων και αδίκων, και δεν θεράπευσε τα γενεσιουργά αίτια που αναφέραμε, αυτά που προκαλούν πραγματική αιμορραγία στην οικονομία και κάνουν τους πολίτες της χώρας να τραβούν απελπισμένοι τα μαλλιά τους, όσα βέβαια τους έχουν ακόμη απομείνει!

Η κομματοκρατούμενη δημόσια διοίκηση, το κομματικό κράτος δυστυχώς, είναι κάτι που όλοι λένε ότι θα το πολεμήσουν, όταν βρίσκονται στην αντιπολίτευση, και όλοι το θρέφουν με τους δικούς τους ανθρώπους, πράσινους, μπλε και κοκκινοκίτρινους τελευταία, μόλις αναλάβουν τη διακυβέρνηση (ακούει η κ. Μπαζιάνα; διακυβέρνηση και όχι πάρσιμο της εξουσίας!) της χώρας.

Είναι μια παλιά, πολύ παλιά πράγματι ιστορία την οποία όμως, παρά τις εξαγγελίες δεν σταμάτησε ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ, το αντίθετο μάλιστα, αφού σαν καλός μαθητής:

·    Αύξησε τόσο τους δημοσίους υπαλλήλους⁹ όσο και το μισθολογικό τους κόστος, το οποίο αποτυπώνεται και στον προϋπολογισμό (πάνω 140 εκατ. Ευρώ επιπλέον)×

·     Αύξησε τον αριθμό των συμβασιούχων, που όχι μόνο από 43.739, που ήταν τον Ιούνιο του 2015, ανήλθαν τον Ιούνιο του 2018 σε 79.856, αλλά τους έκλεισε πονηρά και το μάτι με το ότι θα μπορούσε, «εν ευθέτω χρόνω», να τους «αποκαταστήσει», δηλαδή με άλλα λόγια μονιμοποιήσει, αρκεί βέβαια να τον ψηφίσουν στις βουλευτικές εκλογές, όποτε κι αν αυτές γινόντουσαν, παρά τις ρητές νομικές και συνταγματικές διατάξεις που απαγορεύουν τη μετατροπή των θέσεων αυτών σε μόνιμες×

·     Αύξησε όμως και τους μετακλητούς, που τον Δεκέμβριο του 2014 ήταν 1.888 και με τα στοιχεία του 2018 ο αριθμός τους έφθασε τους 2.699, για να μην αναφέρουμε τους Γενικούς Γραμματείς των Υπουργείων και τους διορισμούς κομματικών στελεχών σε διευθυντικές θέσεις Δημοσίων Οργανισμών και Νοσοκομεία είτε απροσχημάτιστα είτε με φωτογραφικές διατάξεις και μοριοδοτήσεις, όπου η προσωπική συνέντευξη ελάμβανε περισσότερα μόρια από αυτά που αντιστοιχούσαν στα τυπικά προσόντα και τις γραπτές εξετάσεις!

Έχουμε όμως και το νομοθετικό έργο. Εκεί θα πρέπει να είμαστε παγκόσμιοι πρωταθλητές, αφού η Ελλάδα έχει ίσως τους περισσότερους νόμους από κάθε άλλη χώρα. Νόμοι που ψηφίζονται σωρηδόν, χωρίς πολλές φορές να εξετάζεται εάν υπάρχουν άλλοι ή έρχονται σε αντίθεση με άλλους σχετικούς νόμους, για να μην αναφέρουμε και αυτό το αίσχος των τροπολογιών της τελευταίας στιγμής, που για καθαρά ψηφοθηρικούς λόγους και κατά παράβαση του Συντάγματος εισάγονται χωρίς καμία νομοτεχνική και κοστολογική επεξεργασία σε άσχετα νομοσχέδια! Πραγματική πολυνομία και, συνεπακόλουθα, κακονομία και άπειρη γραφειοκρατία.

Αποτέλεσμα; Ένα βουνό από ερμηνευτικές εγκυκλίους να συνοδεύει τους Νόμους που ψηφίζονται και νόμοι να αλλάζουν προτού καλά-καλά εφαρμοστούν, όπως κατά κόρον συμβαίνει με τα φορολογικά νομοσχέδια¹⁰× ένα χάος, μια πραγματικά απέραντη θάλασσα, που εκεί πνίγονται μεν οι πολίτες και η δημόσια διοίκηση, τρέφεται όμως, μεγαλουργεί και γιγαντώνεται η διαφθορά!

Μήπως, όμως, αυτά τουλάχιστον περιορίστηκαν επί ημερών ΣΥΡΙΖΑ; Κάθε άλλο, τα φαινόμενα επεκτάθηκαν κι άλλο, με τις τροπολογίες μάλιστα να γίνονται με τέτοιο τρόπο και να φτάνουν σε τέτοιο αριθμό που κανείς μπορεί να πει ότι δεν υπάρχει πλέον παρέκει.

Υπήρξε όμως και κάτι άλλο. Μετά από καθυστερήσεις στις διαπραγματεύσεις (άντε πάλι) με τους λεγόμενους «θεσμούς» (το «τρόικα» θύμιζε τους κακούς προηγούμενους που κυβερνήσανε κι έτσι: «άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς»!), έγινε συνήθεια να έρχονται στη βουλή προς ψήφιση, και ψηφιζόντουσαν, με τη διαδικασία του κατεπείγοντος, τα περίφημα «πολυνομοσχέδια» των εκατοντάδων σελίδων, που κανείς βέβαια δεν είχε τη διάθεση ή προλάβαινε, ακόμα κι αν είχε τη διάθεση, να διαβάσει.

Όλα αυτά όμως τα παραπάνω αποτελούν, κύριοι, πραγματικά αυτό που αποκαλείται «παλιό»× κι εσείς, ευαγγελιζόμενοι δήθεν το καινούργιο, με όλα αυτά που κάνατε, εφαρμόζοντας τις χειρότερες πρακτικές του λεγόμενου «παλιού», δυστυχώς για τον τόπο, το ξεπεράσατε!

ΕΠΙΛΟΓΟΣ ΠΡΩΤΟΥ ΜΕΡΟΥΣ

Ας σταματήσουμε όμως εδώ το 1^ο μέρος της ανάρτησης αυτής, στο 2^ο μέρος της οποίας θα αναφερθούμε στην ασφάλεια των πολιτών και την ανοχή στην παραβατικότητα, αλλά και σε ένα πάντα επίκαιρο θέμα, αυτό της συσχέτισης της οικονομικής ανάπτυξης με το κοινωνικό κράτος, καθώς και σε δύο ακόμη καίρια, αλλά αμφιλεγόμενα, ζητήματα που δημιουργήθηκαν και μας απασχόλησαν έντονα, το Συνταξιοδοτικό και το Μακεδονικό, ενώ θα καταλήξουμε με το τι συνέβη στις τελευταίες ημέρες της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, αυτές που, λόγω των πολλών και σημαντικών γεγονότων που έλαβαν χώρα, αποτελούν μια ιδιαίτερη περίοδο που μπορούμε να αποκαλέσουμε με τη λέξη: «ΤΑ ΥΣΤΕΡΑ».

Κλείνοντας όμως και το 2^ο μέρος αυτής της ανάρτησης, θα παραθέσουμε, όπως πάντοτε συνηθίζουμε, τα σχετικά με τα όσα έχουν αναφερθεί συμπεράσματα, που θα αποτελούν στη περίπτωση αυτή, κατά κάποιο τρόπο αν θέλετε, και παραινέσεις ή προτροπές.

Σημειώσεις

1.     Κατ’ αρχάς, ο ΣΥΡΙΖΑ και στις δύο βουλευτικές εκλογές που εξελέγη δεν κυβέρνησε μόνος του, δεδομένου ότι δεν είχε την αναγκαία κοινοβουλευτική πλειοψηφία, αλλά συγκυβέρνησε με το εθνικολαϊκίστικο, σχεδόν ακροδεξιό, κόμμα των ΑΝΕΛ, έστω κι αν το τελευταίο είχε μόνο λίγους βουλευτές. Υπ’ αυτήν την έννοια και η πρώην ΔΗΜΑΡ, στο πρόσφατο παρελθόν τουλάχιστον, κυβέρνησε, συμμετέχοντας στην τότε κυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ, εκτός εάν αυτή δεν αναγνωρίζεται ως «original Αριστερά»!

Από την άλλη, το να αυτοαποκαλείται κάποιος αριστερός δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη ότι είναι πράγματι. Όπως και για πολλά άλλα πράγματα, είτε αυτά αφορούν πρόσωπα, είτε κόμματα, είτε κράτη, είτε ιδεολογίες, η πραγματικότητα και οι πράξεις, και μόνον αυτή και αυτές, αποδεικνύουν το κατά πόσον ισχύει «του λόγου τους το αληθές», και εδώ για τον ΣΥΡΙΖΑ υπήρξε, δυστυχώς, πραγματικά μεγάλη απόκλιση απ’ αυτό που θεωρείται Αριστερά, και λόγω αυτών που έκανε, αλλά και με την τρομακτική ανακολουθία των λόγων και έργων του.

2.   Με αφορμή την κατάληξη αυτής της διαπραγμάτευσης, μεγάλη μερίδα των πολιτών συνειδητοποίησε ότι δεν χρειάζονται άλλες τέτοιες «σκληρές» διαπραγματεύσεις. Δυστυχώς όμως, αυτό δεν έγινε κατανοητό από τους κυβερνώντες, με αποτέλεσμα κάθε φορά, μετά από μια νέα «σκληρή» διαπραγμάτευση, να παίρνουμε ένα ακόμα σχετικό «δωράκι».

3.     Βέβαια, μπορεί κανείς να είναι «τυφλός», οπότε στην περίπτωση μας υπάγεται, όπως στο ποδόσφαιρο κ.λπ., στην κατηγορία εκείνη των αποκαλούμενων «πιστών» ή, αν θέλετε, «φανατικών» οπαδών για τους οποίους δεν υπάρχει, δυστυχώς, καμία θεραπεία, δεδομένου ότι γι’ αυτούς ισχύει αυτό που είπε, απευθυνόμενος στον μάντη Τειρεσία, ο Οιδίποδας στην αρχαία τραγωδία «Οιδίπους Τύραννος» του Σοφοκλή, ότι δηλαδή είναι: «Τυφλός τα τ’ ώτα τον τε νουν τα τ’ όμματ’ ει».

4.  Στην 3η ΈκθεσηΕνισχυμένης Εποπτείας της Κομισιόν για την Ελλάδα αναφέρεται, μεταξύ άλλων, ότι το μεγαλύτερο μέρος των υπερ-πλεονασμάτων των προηγουμένων ετών οφείλεται σε «επαναλαμβανόμενη υπεκτέλεση δαπανών», αφήνοντας να αιωρείται η υποψία της «δημιουργικής λογιστικής», με τη μεταφορά δαπανών του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων σε νομικές οντότητες εντός και εκτός Γενικής Κυβέρνησης.

5.     Σοβαροί οικονομικοί αναλυτές υποστηρίζουν ότι η χώρα χρειάζεται τουλάχιστον 100 δισ. Ευρώ ζεστό χρήμα από επενδύσεις, για να ξεφύγει η οικονομία και η χώρα από τον φαύλο κύκλο που έχει περιπέσει με την έναρξη της οικονομικής κρίσης

6.   Στη σύμβαση του έργου υπήρχαν σαφείς όροι σχετικά με το τι θα γινόταν σε περίπτωση που ανακαλύπτονταν αρχαίοι τάφοι ή άλλα αρχαιολογικά ευρήματα και πως αυτά θα προστατεύονταν και αναδεικνύονταν σε περίπτωση που κρινόταν ότι ήταν αξιόλογα. Εξάλλου οι αρχαιολόγοι έχουν χειριστεί πάμπολλες ανάλογες καταστάσεις στο παρελθόν και πάντοτε με σεβασμό στην ιστορική μνήμη, έχοντας όμως υπόψη και ότι ο τόπος πρέπει να συνεχίζει τη ζωή του. Πάρτε για παράδειγμα, για να αναφέρουμε ένα μόνο, τον τρόπο που χειρίστηκαν και ανέδειξαν τα αρχαία ίχνη της πόλης στα υπόσκαφα του Μουσείου της Ακρόπολης. «Όποιος, όμως δεν θέλει να ζυμώσει, δέκα μέρες κοσκινίζει», όπως λέει, για μια ακόμη φορά, η λαϊκή σοφία.

7.   Βέβαια, η κυρία αυτή έχει πει και άλλα απίστευτα, όπως: «Πρέπει να υπάρχει ανοικτός δρόμος, ώστε όποιος πρόσφυγας θέλει να μπει στην Ελλάδα, να μπορεί να μπει»! (26/02/2016).

8.    Όπως οι ευρωπαϊκές αρχές αναφέρουν, στη χώρα μας χορηγήθηκε μέχρι τώρα για τη φιλοξενία των μεταναστών που εγκλωβίστηκαν σ’ αυτήν, αλλά και για άλλες υπηρεσίες συναφείς με το μεταναστευτικό, ποσό ίσο με 1,6 δισ. Ευρώ περίπου. Τα ερωτήματα όμως που δημιουργούνται είναι:

·   Πήραμε πράγματι τόσα χρήματα και, αν τα πήραμε, γιατί δεν έχουν δοθεί σαφείς απαντήσεις πού και πώς ξοδεύτηκαν τα χρήματα αυτά;

·   Πώς ένα, υποτίθεται, σοβαρό και οργανωμένο κράτος επιτρέπει τη διαχείριση των μεταναστών να την έχουν αναλάβει πρακτικά διάφορες ΜΚΟ, με πολλές απ’ αυτές να μην είναι ξεκάθαρο ούτε τι ακριβώς είναι, μήτε τι επιδιώκουν, δεδομένου ότι μεγάλο μέρος των χρημάτων που χορηγούνται στην Ελλάδα για το μεταναστευτικό να κατευθύνεται, κατά δήλωση των ίδιων των υπευθύνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (άκουσον, άκουσον), προς τις ΜΚΟ αυτές;

9.   Σχετικά με τον απόλυτο αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων, υπήρξε από το 2009 μέχρι το 2014 μια ραγδαία αποκλιμάκωση και ο αριθμός τους έφθασε τις 598.768. Αυτή ήταν και η χαμηλότερη τιμή. Το 2015 άρχισε η αντίστροφη πορεία: Οι δημόσιοι υπάλληλοι αυξήθηκαν κατά 70.000 και ανήλθαν σε 668.791. Η ανοδική τάση συνεχίστηκε το 2016 και το 2017 για να ξεπεράσουν, εκ νέου, το φράγμα των 700.000 το 2018.

10.  Αν και η παραγωγή νομοθετικού και ρυθμιστικού έργου για φορολογικά θέματα, σύμφωνα με τα στοιχεία που υπάρχουν, επιβραδύνθηκε το 2016, ωστόσο, μόνο στο έτος αυτό ψηφίστηκαν 5 νόμοι με φορολογικό αντικείμενο, εκδόθηκαν 89 αποφάσεις, 186 εγκύκλιοι και 22 ατομικές διοικητικές λύσεις.

ΤΟ… (ΝΕΟ) ΘΑΥΜΑ ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑΣΜΟΥ ΤΩΝ ΑΡΤΩΝ!

Όπως ίσως θυμάστε από το μάθημα των θρησκευτικών των σχολικών χρόνων, ο Ιησούς, σύμφωνα με τα όσα αναγράφει ο Ευαγγελιστής Ματθαίος, έκανε το θαύμα με τους πέντε άρτους, δίνοντας μόνο με αυτούς (εντάξει, και με δύο ιχθείς) τροφή σε όλους εκείνους, πάνω από 5 χιλιάδες αναφέρει ο Ευαγγελιστής, που τον ακολούθησαν στην έρημο, για να ακούσουν τη διδασκαλία του, χωρίς όμως να έχουν φροντίσει να φέρουν κάτι και για τη διατροφή τους.

Βέβαια, στην εποχή μας πολλοί πίστευαν ότι θαύματα, και μάλιστα τόσο μεγάλα και αυτής της φύσης, δεν συμβαίνουν πλέον, αλλά έκαναν λάθος, γιατί ήρθε ο ΣΥΡΙΖΑ και έκανε ένα θαύμα όχι μόνο αντίστοιχο, αλλά ακόμη μεγαλύτερο, θα μπορούσε να πει κανείς, απ’ εκείνο του Ιησού, αφού άρχισε να μοιράζει, σε μα χώρα που πρακτικά έχει χρεοκοπήσει, λεφτά (λίγα απ’ εδώ, περισσότερα απ’ εκεί, δεν έχει σημασία), όχι όμως μόνο σε χιλιάδες, αλλά σε εκατομμύρια, σε όλους (εντάξει, στους περισσότερους)! Πάρτε κόσμε!

Αν τώρα κάποιοι απ’ εμάς μείναμε άφωνοι, αναρωτώμενοι πώς γίνεται αυτό, δεν δικαιολογούμαστε. Μας είχε προϊδεάσει ο κ. Φλαμπουράρης, λέγοντας αρκετό καιρό πριν: Θα κάνουμε θαύματα¹!

ΕΡΕΥΝΩΝΤΑΣ ΤΑΣ ΓΡΑΦΑΣ

Οι ιστορικοί, όταν εξετάζουν ένα σημαντικό γεγονός του παρελθόντος, δεν περιορίζονται μόνο στο ίδιο το γεγονός, αλλά εξετάζουν και ερευνούν και όλο το πλαίσιο μέσα στο οποίο αυτό εκτυλίχθηκε, ώστε να γίνει καλύτερα αντιληπτό τόσο αυτό όσο και η σημασία του. Είναι δηλαδή μια διαδικασία που μοιάζει με την τοποθέτηση μιας εικόνας στο κατάλληλο κάδρο, ώστε αυτή να προβάλλει καλύτερα.

Τη διαδικασία αυτή θα ακολουθήσουμε και εμείς εδώ, παραθέτοντας τα στοιχεία εκείνα που θα μας διευκολύνουν, όσο είναι δυνατόν, να αντιληφθούμε το σύγχρονο αυτό θαύμα, του διαμοιρασμού δηλαδή των πέντε άρτων στους πάντα προσερχόμενους, χωρίς όμως μια στοιχειώδη πρόνοια, συμπολίτες μας, για να ακούσουν τον λόγο του… Κυρίου τους, πιστεύοντας ότι αυτός όλο και κάποιο θαύμα θα κάνει που θα ικανοποιήσει τις ανάγκες τους!

Πάντως, για να μη χαθούμε… στη μετάφραση (ίσως θυμάστε τα σχετικά μαγειρέματα με την περίφημη «δημιουργική λογιστική») και προτού προχωρήσουμε παρακάτω, θα διευκρινίσουμε κάποιους όρους που αναφέρονται και αφορούν τα λογιστικά μεγέθη που παρουσιάζονται κάθε φορά στα δημόσια οικονομικά.

Τα στοιχεία λοιπόν που παρουσιάζονται αφορούν, αν δεν αναφέρεται διαφορετικά, εκείνα της Γενικής Κυβέρνησης², όσον δε αφορά τα πλεονάσματα, έσοδα δηλαδή μείον έξοδα, αυτά καλούνται «πρωτογενή», εάν στα έξοδα δεν έχουν υπολογιστεί οι τόκοι που αντιστοιχούν στο συγκεκριμένο έτος για τα δάνεια που έχουμε λάβει³. Εάν όμως απομένει κάποιο ποσό μετά την αφαίρεση πρωτογενούς πλεονάσματος 3,5% του ΑΕΠ (Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν) που είμαστε υποχρεωμένοι, με βάση τη συμφωνία που έχουμε με τους δανειστές μας, να διατηρούμε μέχρι και το 2022, τότε αυτό καλείται «δημοσιονομικός χώρος» ή κατά την κυβέρνηση «υπερ-πλεόνασμα» ή «υπερ-απόδοση» (άντε, υπερ-φορολόγηση, για να συνεννοούμαστε, που επιβάλλεται με κάθε είδους ονομασίες και προσχήματα στους πολίτες και τις επιχειρήσεις που δεν μπορούν να φοροδιαφύγουν) της οικονομίας.

Θα παραθέσουμε λοιπόν στοιχεία σχετικά με την εξέλιξη της οικονομίας, κυρίως το 2018, προτού παρουσιάσουμε όσο πιο αναλυτικά επιτρέπει ο χώρος, αλλά και όσο πιο κατανοητά μπορούμε, το μοίρασμα των παροχών (έτσι λένε ότι ονομάζουν τους… άρτους σήμερα) καθώς και το πόσο στοιχίζει τελικά αυτό το… θαύμα. Αυτά βέβαια δεν είναι και τα πιο εύκολα πράγματα στον κόσμο, όπως θα διαπιστώσετε, αν θελήσετε και έχετε την υπομονή να τα ψάξετε.

Εισηγητική έκθεση Κρατικού Προϋπολογισμού 2019

Σύμφωνα με στοιχεία που παρατίθενται στην έκθεση αυτή, οι «τοκογλύφοι» δανειστές μας, για να μη βγούμε ξυπόλυτοι στα αγκάθια, αφού με τη λήξη και της τελευταίας Δανειακής Σύμβασης (Μνημόνιο), που συνόδευσε τον Αύγουστο του 2015 το 3^ο και τελευταίο(;) δάνειο που μας έδωσαν, ύψους 86 δισ. Ευρώ, αρνηθήκαμε «υπερήφανα» να μπούμε κάτω από την ομπρέλα της προληπτικής προστασίας που μας προσέφεραν, στο Eurogroup της 22ας Ιουνίου 2018 εξειδίκευσαν τα μεσοπρόθεσμα μέτρα ελάφρυνσης, προκειμένου οι ετήσιες μικτές χρηματοδοτικές μας ανάγκες (GFN - Gross Financing Needs) να παραμένουν, όπως επέμενε πάντα το ΔΝΤ(!), κάτω του 15% ως ποσοστό του ΑΕΠ μεσοπρόθεσμα, δηλαδή μέχρι το 2030, και κάτω του 20% μακροπρόθεσμα, δηλαδή μέχρι το 2060, προϋποθέσεις απαραίτητες, για να μη κρυβόμαστε, για να μπορεί το Χρέος μας να φαίνεται βιώσιμο και να μπορούμε να «βγούμε» πάλι στις περιβόητες Αγορές «προς άγραν» (τι άλλο;)… χρημάτων!

Τα μεσοπρόθεσμα αυτά μέτρα ελάφρυνσης του χρέους περιλαμβάνουν:

·     Την πλήρη κατάργηση από το 2018 του περιθωρίου επιτοκίου του δανείου για την επαναγορά χρέους του 2012.

·   Τη χρήση από το 2017 των κερδών από τα ελληνικά ομόλογα «ANFA» και «SMP» για τη μείωση των μικτών χρηματοδοτικών αναγκών, περιλαμβανομένων και των κερδών του έτους 2014.

·   Την περαιτέρω εξομάλυνση των λήξεων των δανείων του EFSF (Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας) μέσω της επιμήκυνσης της μέσης σταθμικής τους διάρκειας και της αναβολής πληρωμής τόκων κατά δέκα επιπλέον έτη! Βέβαια, η «κεραμίδα» θα πέσει πάλι στα κεφάλια κάποιων ανυποψίαστων, αλλά μέχρι τότε… «ποιος ζει, ποιος πεθαίνει»!

Παράλληλα λοιπόν με την εκταμίευση στις 20 Αυγούστου 2018 της τελευταίας δόσης από τον ESM (Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας), ύψους 15 δισ. Ευρώ, ολοκληρώθηκε και το τρίτο πρόγραμμα στήριξης της ελληνικής οικονομίας, ενισχύοντας σημαντικά τα ταμειακά διαθέσιμα ασφαλείας (cash buffer), τα οποία σε συνδυασμό με τα υπάρχοντα διαθέσιμα εκτιμάται ότι θα μπορούν να καλύψουν τις χρηματοδοτικές ανάγκες του Ελληνικού Δημοσίου μέχρι και τα τέλη του 2020.

Όσον αφορά τις χρηματοδοτικές ανάγκες του Ελληνικού Δημοσίου κατά τη διάρκεια του 2018 αυτές καλύφθηκαν από μακροπρόθεσμα δάνεια συνολικού ύψους 21,7 δισ. Ευρώ που εκταμιεύθηκαν από τον ESM, κοινοπρακτική έκδοση ομολόγου σταθερού επιτοκίου, επταετούς διάρκειας, ύψους 3 δισ. Ευρώ και αναχρηματοδότηση βραχυπρόθεσμου χρέους.

Για να μη πάρουν όμως τα μυαλά σας αέρα, βλέποντας τα παραπάνω νούμερα των δισ. Ευρώ και θεωρώντας, και με αυτά που ανακοινώνονται και θα δούμε παρακάτω, ότι θα βρέχει λεφτά συνέχεια και από παντού, δηλαδή ότι (άντε πάλι)… λεφτά υπάρχουν(!), πάρτε και μια ιδέα, με βάση το παρακάτω διάγραμμα και πίνακα, σχετικά με τις χρηματοδοτικές ανάγκες της χώρας για την πληρωμή των χρεολυσίων⁴ μέχρι το… 2060 καθώς και την καταβολή των τόκων⁵ μέχρι το 2019 που θα πληρώναμε για τα δάνεια που πήραμε μέχρι τώρα (ένα «σπορ» που φαίνεται, δυστυχώς, ότι είναι ιδιαίτερα δημοφιλές στις εκάστοτε κυβερνήσεις και γι’ αυτό συνεχίζεται), άσχετα ότι τα καταφέραμε και πάλι, μετά τη δεκαετή παράταση που πήραμε και αναφέραμε παραπάνω, να την «κάνουμε», προς το παρόν, με… ελαφρά πηδηματάκια!

Στοιχεία Κρατικού Προϋπολογισμού

Παράλληλα όμως με αυτά, καλόν είναι να δούμε και τα αποτελέσματα των Κρατικού Προϋπολογισμών των ετών 2016 έως 2018, όπως αυτά εκτίθενται στην έκθεση της Τράπεζας της Ελλάδος, γιατί μπορεί ο Προϋπολογισμός της Γενικής κυβέρνησης να συγκαλύπτει την πραγματικότητα, βάζοντας όλα σε ένα κουβά, ο Κρατικός Προϋπολογισμός όμως, που είναι και ο βασικός, δείχνει ολοφάνερα ότι ο Βασιλιάς είναι… γυμνός, μια «κολόνια» που φαίνεται ότι κρατάει χρόνια!

Βέβαια, η έκθεση αυτή που περιλαμβάνει και πλήθος άλλα και πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία (όσοι πιστοί… προσέλθετε να τα διαβάσετε!) σχετικά με την ελληνική οικονομία, δεν παραλείπει να αναφέρει ότι για το 2018 τα συνολικά έσοδα της Γενικής Κυβέρνησης παρουσίασαν αύξηση (0,7%), έναντι του 2017, που οφείλεται στην αύξηση των εσόδων από άμεσους και έμμεσους φόρους, αλλά και ασφαλιστικές εισφορές, σε αντίθεση με τα έσοδα από μεταβιβάσεις και αποκρατικοποιήσεις που παρουσίασαν μείωση. Στην έκθεση αυτή επισημαίνεται παράλληλα ότι οι ληξιπρόθεσμες οφειλές, παρά το ότι από το 2015 παρουσιάζουν σημαντική μείωση, παραμένουν στα 2 δις. Ευρώ περίπου, χωρίς να υπολογίζονται σε αυτές και τα αιτήματα συνταξιοδότησης που εκκρεμούν.

ΘΕΤΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΔΑΚΤΥΛΟΝ ΕΙΣ ΤΟΝ ΤΥΠΟΝ ΤΩΝ… ΠΑΡΟΧΩΝ

Ας εξετάσουμε τώρα λίγο πιο επισταμένα τόσο το… θαύμα της μοιρασιάς των άρτων, δηλαδή τα μέτρα (παροχές) που ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός όσο και το πόσοι υπολογίζονται ότι θα να είναι τελικά αυτοί οι άρτοι, δηλαδή με άλλα λόγια πόσο θα κοστίσει αυτό… το «πρόγευμα» (περιμένετε, έχουμε ακόμη και τις εθνικές εκλογές!).

Με βάση λοιπόν τα μέτρα αυτά⁶, το δημοσιονομικό κόστος που αντιστοιχεί κατ’ έτος μέχρι το 2022 θα είναι:

·   Για το 2019 τα μέτρα που ανακοινώθηκαν (μετατάξεις προϊόντων και υπηρεσιών από υψηλότερους σε χαμηλότερους συντελεστές ΦΠΑ, όπως στην εστίαση, στο ρεύμα κ.λπ. καθώς και η λεγόμενη «13^η σύνταξη» εκτιμάται, σύμφωνα με την κυβέρνηση πάντοτε, ότι θα κοστίσουν 1,15 δισ. Ευρώ

·     Για το 2020, τα μέτρα που θα «τρέξουν» για το έτος αυτό (κατάργηση ή μείωση της ειδικής εισφοράς αλληλεγγύης, μείωση του μεσαίου συντελεστή ΦΠΑ από το 13% στο 11%, μείωση του ΕΝΦΙΑ σε νησιά με μικρό πληθυσμό κ.λπ.) υπολογίζεται ότι θα έχουν επιπρόσθετο κόστος περίπου 800 εκατ. Ευρώ.

·     Για το 2021 το κόστος των μέτρων διαμορφώνεται στο 1,22 δισ. Ευρώ και για το 2022 στα 2,33 δισ. Ευρώ.

Το κόστος των παραπάνω μέτρων για κάθε έτος είναι ο δημοσιονομικός χώρος που θα απομένει για κάθε ένα απ’ αυτά, όπως προβλέπεται από το υπουργείο Οικονομικών στο Πρόγραμμα Σταθερότητος 2019 (περίοδος 2019 – 2022). Αθροιστικά για την περίοδο αυτή ο δημοσιονομικός αυτός χώρος, σύμφωνα πάντα με το υπουργείο Οικονομικών και το Πρόγραμμα αυτό, εκτιμάται ότι θα ανέλθει στο 2,7% του ΑΕΠ, δηλαδή στα 5,5 δις. Ευρώ περίπου.

 Τα παραπάνω, για να τα έχετε συγκεντρωμένα και να μη ζαλίζεστε, αποτυπώνονται καλύτερα στον σχετικό πίνακα.

Ναι μεν, αλλά…

Ωραία, θα πείτε, η κυβέρνηση αποφάσισε να διανείμει τον δημοσιονομικό χώρο που θα δημιουργείται από τα «υπερ-πλεονάσματα» της οικονομίας, βοηθώντας έτσι ασθενέστερους βασικά πολίτες αυτής της χώρας που τόσο έχουν ταλαιπωρηθεί από τον συνδυασμό της μείωσης των εισοδημάτων τους και της αύξησης των τιμών όλα αυτά τα χρόνια της κρίσης. Πόσο μάλλον όταν, όπως ανακοινώθηκε από τον ίδιο τον κύριο πρωθυπουργό, τα μέτρα αυτά δεν θα είναι προσωρινά, αλλά θα έχουν μόνιμο⁷(!) χαρακτήρα και ότι αυτά θα αντιστοιχούν στον δημοσιονομικό χώρο των ετών αυτών που θα υπάρχει(;). Δεν έπρεπε λοιπόν να το κάνει;

Προτού δοθεί μια απάντηση στο βασικό αυτό ερώτημα, υπάρχουν μερικά «αλλά» που θολώνουν κάπως αυτή την ωραία εικόνα και πρέπει να τα λάβουμε υπόψη. Συγκεκριμένα:

Τα πρώτα: Προϋπάρχουσες δεσμεύσεις για το 2019

Φαίνεται ότι, με τη φούρια να γίνει το θαύμα και να ανακοινωθούν τα μέτρα πριν τις Ευρωεκλογές, ξεχάστηκε(;) ότι προϋπήρχαν για το 2019 δεσμεύσεις σε εξέλιξη που αντιστοιχούσαν στο όχι και τόσο ευκαταφρόνητο ποσό των 1,245 δισ. Ευρώ τουλάχιστον, δεσμεύσεις και ποσά που παρουσιάζονται αναλυτικά στον ακόλουθο πίνακα.

Η επίπτωση των δεσμεύσεων αυτών στο βασικό σενάριο της κυβέρνησης όσον αφορά τις «υπερ-αποδόσεις» της οικονομίας, χωρίς όμως να έχουν ληφθεί υπόψη και οι επιπτώσεις των νέων μέτρων που ανακοινώθηκαν, αποτυπώνονται παραστατικότατα στο επόμενο διάγραμμα, όπου θα πρέπει να σημειωθεί ότι η «υπερ-απόδοση» της οικονομίας για το 2019, δηλαδή ο δημοσιονομικός χώρος για το έτος αυτό, θα είναι σύμφωνα πάλι με εκτιμήσεις, νεότερες φαίνεται, της ίδιας της κυβέρνησης 1,14 δισ. Ευρώ και όχι 1,4.

Τα επόμενα: Εκτιμήσεις Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους (ΓΛΚ)

Ανεξάρτητα πάντως από τα παραπάνω, υπάρχουν και άλλα «αλλά», που προέρχονται αυτή τη φορά από το ίδιο το ΓΛΚ. Σύμφωνα λοιπόν με τις εκθέσεις του που συνοδεύουν τόσο τις τροπολογίες που κατατέθηκαν προς ψήφιση σχετικά με τις παραπάνω παροχές για το έτος 2019 όσο και τις αντίστοιχες που θα περιλαμβάνονται στον προϋπολογισμό για το 2020:

·     Το κόστος των παρεμβάσεων στον ΦΠΑ (441 εκ. Ευρώ από μετατάξεις προϊόντων και υπηρεσιών από υψηλότερους σε χαμηλότερους συντελεστές ΦΠΑ) και στις συντάξεις (830 εκατ. ευρώ από τη λεγόμενη «13η σύνταξη») ανέρχονται για το 2019 στο 1,27 δισ. Ευρώ, ξεπερνώντας αμέσως μόνον αυτές κατά 130 εκ. Ευρώ τον διαθέσιμο για το έτος αυτό δημοσιονομικό χώρο που ανέρχεται κατά την κυβέρνηση πάντοτε, όπως αναφέραμε, στο 1,14 δισ. Ευρώ.

Εάν μάλιστα αποφασιστεί να μειωθεί ο ΦΠΑ στον καφέ, τόσο στην εστίαση όσο και στο λιανεμπόριο, στο 13%, η υπέρβαση μπορεί να κυμανθεί, σύμφωνα με εκτιμήσεις, στα 210-250 εκατ. Ευρώ, χωρίς να υπολογίζεται και η περίπτωση που η κυβέρνηση θα κληθεί να καταβάλει τα αναδρομικά σε συνταξιούχους, εφόσον αυτοί δικαιωθούν από τα δικαστήρια, ένας λόγος για τον οποίο ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών Γιώργος Χουλιαράκης φέρεται να εξέφρασε τις επιφυλάξεις του σχετικά με τις παροχές αυτές.

·    Στην έκθεση αυτή του ΓΛΚ σημειώνεται επίσης ότι οι απώλειες εσόδων από τις παρεμβάσεις στον ΦΠΑ για τη διετία 2019-2020 θα φθάσουν στο 1,108 δισ. Ευρώ, θα υπάρξει δηλαδή το 2020 από τις μειώσεις στον ΦΠΑ πρόσθετη απώλεια 667 εκ. Ευρώ, οπότε μαζί με το κόστος της «13^ης σύνταξης» το συνολικό κόστος φθάνει στο 1,5 δισ. Ευρώ. Εάν δε συνυπολογισθούν και οι παρεμβάσεις του έτους αυτού για τη διατήρηση αφορολογήτου, μείωσης εισφοράς αλληλεγγύης κ.λπ. με εκτιμώμενο κόστος 1,9 εκ. Ευρώ, το συνολικό κόστος ξεπερνά τα 3,4 δισ. ευρώ, όταν ο χώρος για παρεμβάσεις στο έτος αυτό ανέρχεται μόλις στα 800 εκατ. ευρώ.

Ακόμη όμως και στην περίπτωση που η Ευρωζώνη δεχθεί να μειώσει τον στόχο των πρωτογενών πλεονασμάτων στο 2,5% του ΑΕΠ από το 3,5%, πράγμα που βέβαια δεν είναι καθόλου βέβαιο, και να αυξηθεί ο διαθέσιμος χώρος κατά μία ποσοστιαία μονάδα, δηλαδή κατά 1,9 δισ. Ευρώ, πάλι θα υπάρχει κενό 700 εκ. Ευρώ.

Πιθανόν λοιπόν, έτσι να εξηγείται γιατί αναφέρεται το ποσό των 5,5 δισ. Ευρώ που αποτελεί το συσσωρευμένο «υπερ-πλεόνασμα» των ετών 2016-2018 και που λέγεται ότι αυτό θα κρατηθεί σε ειδικό λογαριασμό ως «εγγύηση» σε περίπτωση αστοχίας επίτευξης των πλεονασμάτων και των δεσμεύσεων που έχουν αναληφθεί, αν και το ποσό αυτό εθνικολογιστικά ανήκει στη περίοδο εκείνη (κάτι που σημαίνει ότι δεν μπορεί να δαπανηθεί το 2019 ή το 2020, καθώς θα επηρεάσει τον προϋπολογισμό των προηγουμένων αυτών ετών).

Τα υπόλοιπα: «13η σύνταξη και «120 δόσεις»

Εδώ, για μια φορά ακόμη, όπως συνηθίζει η αριστερά (του ΣΥΡΙΖΑ βέβαια, η λαϊκίζουσα, κομμουνιστοφέρνουσα και όχι βέβαια σοβαρή αριστερά), ονόμασε το κρέας, ψάρι, όπως ονόμασε την υπερ-φορολόγηση, υπερ-απόδοση της οικονομίας ή, για να εντυπωσιάσει ακόμα περισσότερο, υπερ-πλεόνασμα!

Έτσι, ένα κυμαινόμενο, ανάλογα με το ύψος της σύνταξης που λαμβάνει κάθε συνταξιούχος, βασικά επίδομα ονομάσθηκε «13^η σύνταξη»! Και βέβαια, αν ρωτήσετε τους περισσότερους συνταξιούχους, θα σας πουν ότι καλό είναι, ό,τι κι αν τους δίνεται× ποιος άλλωστε θα’ λεγε όχι; Αλλά όχι να το ονομάσουμε και «13^η σύνταξη»! Τι να πεις όμως. Εδώ πλέον ο πολιτικός «οπορτουνισμός» και εξαπάτηση έχουν τερματίσει!

Έχουμε όμως και τις «120 δόσεις» για την εξόφληση των οφειλών προς την Εφορία και τα Ασφαλιστικά Ταμεία (ΕΦΚΑ). Ψάχνοντας λίγο καλύτερα τις εξαγγελίες για τον διακανονισμό σε 120 δόσεις των οφειλών αυτών, διαπιστώνουμε ότι τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά, δηλαδή ο αριθμός αυτός των δόσεων ισχύει αφενός μόνο για φυσικά πρόσωπα και νομικά πρόσωπα μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα (για τις επιχειρήσεις ο αριθμός των δόσεων που ορίζεται είναι κατά πολύ μικρότερος), και αφετέρου υπάρχουν εισοδηματικά κριτήρια και το ποσό των δόσεων καθορίζεται με την εφαρμογή προοδευτικά κλιμακωτών συντελεστών με βάση τα εισοδηματικά αυτά κριτήρια, με ελάχιστο ποσό τα 30 Ευρώ.

Θα πείτε πάλι ότι με όποιο τρόπο μπορεί να βοηθηθούν οι άνθρωποι αυτοί και επιχειρήσεις για να εξοφλήσουν τις οφειλές τους, καλό είναι. Αλλά το να διατυμπανίζεται η βοήθεια αυτή αποκλειστικά ως «120 δόσεις», αν δεν είναι καθαρή παραπλανητική προπαγάνδα, τι είναι;

Οι Ευαγγελιστές και το λιβάνισμα!

Όπως είναι γνωστό τα θαύματα του Ιησού έφθασαν σε μας μέσω των μαθητών του και ιδιαίτερα μέσω των γραπτών κειμένων των Ευαγγελίων. Ήταν και είναι μια αναγκαία διαδικασία για να επικοινωνηθεί ένα γεγονός, μια είδηση, στους υπόλοιπους, είτε πρόκειται για πιστούς και οπαδούς είτε όχι.

Το ίδιο συνέβη και με το… θαύμα των παροχών. Μέτρα για τους πολλούς, 13^η σύνταξη, 120 δόσεις, ήταν οι εντυπωσιακοί τίτλοι του κομματικού οργάνου του κυβερνώντος κόμματος, αλλά και των φίλα προσκείμενων σ΄ αυτό εντύπων.

Αυτό, βέβαια, δεν προξενεί εντύπωση, είναι, ας πούμε, φυσιολογικό. Αυτό όμως που προξενεί εντύπωση, τη χειρότερη βέβαια, είναι ότι τα δημόσια μέσα ενημέρωσης, τηλεόραση και ιδίως ραδιόφωνο, ήταν στην ίδια γραμμή, μη χάνοντας ευκαιρία να διαλαλούν κάθε τόσο: «Τα μέτρα που εξήγγειλε ο πρωθυπουργός», «13^η σύνταξη», «120 δόσεις», φθάνοντας μάλιστα στο σημείο κάποιοι δημοσιογράφοι των μέσων αυτών, υπερβάλλοντες εαυτόν και επιδεικνύοντες ιδιαίτερο ζήλο, για ευνόητους βέβαια λόγους, να ερωτούν, εντελώς «αθώα», εκπροσώπους κυρίως της αξιωματικής αντιπολίτευσης: «Εσείς, αν εκλεγείτε κυβέρνηση, θα διατηρήσετε τη 13^η σύνταξη;»!

Είναι κάτι που σε γεμίζει θλίψη, αναλογιζόμενος ανάλογες εκπομπές από το BBC ή την Deutsche Weller. Αυτό όμως που συμβαίνει έχει, πέραν των άλλων, και ιδιαίτερη βαρύτητα και σημασία, εάν αναλογιστεί κανείς ότι αυτή η Ραδιοφωνία και Τηλεόραση είναι Δημόσια και όχι Κρατική, για να προβάλλει τις απόψεις του εκάστοτε κόμματος, οι δε δημοσιογράφοι και όσοι εργάζονται στην ΕΡΤ πληρώνονται από τις υποχρεωτικές χρεώσεις των πολιτών στους λογαριασμούς της ΔΕΗ, ανεξάρτητα από τις κομματικές πεποιθήσεις των τελευταίων και του εάν τελικά επιλέγουν να τους ακούνε ή να τους βλέπουν. Όταν μάλιστα οι Δημόσιοι ραδιοφωνικοί σταθμοί είναι οι μόνοι σχεδόν που μπορεί κανείς να ακούσει ειδήσεις στην επαρχία, έξω από τα μεγάλα αστικά κέντρα, καταλαβαίνεις ότι αυτό που γίνεται είναι πληρωμένη από τους ίδιους τους ακροατές... προπαγάνδα!

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Το (ψευτο)δίλημμα ή οι δύσκολες ισορροπίες

Όπως αναφέραμε και προηγουμένως, κάποιοι θα μπορούσαν να θέσουν το εξής ερώτημα, που είναι και εύλογο, σχετικά με τα μέτρα αυτά: «Καλά, δεν έπρεπε να γίνει κάτι για όλους αυτούς που έχουν ανάγκη καθώς και για όσους ανήκουν στις οικονομικά ασθενέστερες τάξεις, ώστε να ελαφρυνθούν κάπως, έστω και λίγο;»

Δίλημμα; Όχι βέβαια. Διότι δεν μπορεί να επιβάλλεις προηγουμένως όλα αυτά τα μέτρα που σήμερα αναιρείς ή να βαλτώνεις με την απραξία και τις ιδεοληψίες σου την οικονομία και να έρχεσαι σήμερα σαν ο σωτήρας των πολλών, όταν οι αναλυτές επεσήμαναν, από την πρώτη κιόλας στιγμή της κρίσης, ότι η χώρα χρειάζεται βασικά το «ζεστό» χρήμα των επενδύσεων, κυρίως των ξένων, καθώς και τις διαρθρωτικές εκείνες αλλαγές που θα επιτρέψουν στην οικονομία να αναπνεύσει και να ξεφύγει από την κρίση, με το ποσό μάλιστα αυτών των επενδύσεων που χρειάζονται να εκτιμάται στα 100 δισ. Ευρώ!

Δεν μπορείς με άλλα λόγια να κάνεις το κόλπο του Χότζα, βγάζοντας από ένα δωμάτιο, που είναι πράγματι στενόχωρο, τα ζώα, για να σου δείξουν οι ένοικοι του το πόσο ανακουφίστηκαν, κάνοντας ότι ξεχνάς ότι τα περισσότερα απ’ αυτά τα ζώα εσύ τα έβαλες! Εξάλλου, τα «υπερ-πλεονάσματα» που εσύ μοιράζεις, κάποιος τα δημιούργησε και αυτός ο κάποιος, την στιγμή που οι επενδύσεις και οι διαρθρωτικές αλλαγές είναι πρακτικά ανύπαρκτες, πνίγεται και σκέπτεται με τρόμο ότι θα κληθεί και τα επόμενα έτη να τα δημιουργήσει πάλι, εάν μέχρι τότε δεν αλλάξει βέβαια κάτι.

Αντί λοιπόν να λέγεται από τη μία ότι πρέπει να μειωθεί το ποσοστό 3,5% του αρχικού πρωτογενούς πλεονάσματος γιατί «πνίγει» την οικονομία και από την άλλη να σκορπάμε για αβέβαιες, προεκλογικές όμως σίγουρα, παροχές το «υπερ-πλεόνασμα», καλόν είναι να σοβαρευτούμε και να δούμε με πιο τρόπο θα αυξήσουμε τον πλούτο της χώρας, ώστε να μπορούμε τελικά, και σε στέρεη βάση να υποστηρίζουμε ή διευκολύνουμε τους οικονομικά ασθενέστερους, και να πληρώνουμε τα χρέη μας, και να μειώνουμε το χρέος μας, χωρίς να καταφεύγουμε στην εύκολη και τόσο δελεαστική λύση, για τους εκάστοτε κυβερνώντες, του νέου, κάθε τόσο, δανεισμού που μας οδηγεί όλο και πιο βαθιά στην κόλαση του Χρέους!

Εκεί όμως που φθάσαμε, φαίνεται ότι ισχύει τελικά: Ο σώζων εαυτόν σωθείτω (και όποιον πάρει… ο χάρος!).

Μετά τους άρτους τι;

Αν και στην εποχή μας είναι γενικά αποδεκτό ότι θαύματα σαν εκείνο με τους πέντε άρτους δεν συμβαίνουν πλέον, είναι από την άλλη γεγονός ότι θαύματα σε άλλους τομείς, όπως στην τεχνολογία, την ιατρική, τη βιολογία και την επιστήμη γενικότερα, συμβαίνουν, αλλά σε άλλους λαούς και από άλλους ανθρώπους.

Εμείς εδώ, όμως, κάνουμε ότι δεν το αντιλαμβανόμαστε, αρκούμενοι στο να μοιράζουμε τους πέντε άρτους, που με τόσο κόπο καταφέρνουμε να έχουμε, θεωρώντας ότι με το αντίδωρο που παίρνουν κάποιοι και τα ψίχουλα που παίρνουν οι περισσότεροι θα γίνει ένα θαύμα πάλι και… θα χορτάσουν, ξεχνώντας ότι, για να ταΐσεις τον κόσμο, πρέπει να σπέρνεις σιτάρι, για να έχεις αρκετό αλεύρι και να φτιάχνεις συνέχεια όχι πέντε άρτους, αλλά πολλούς, αν δεν θέλεις τελικά ο κόσμος αυτός να λιμοκτονεί.

Βλέπετε, δεν έχουμε καταλάβει ακόμη ότι, αφού χάσαμε τη Βιομηχανική επανάσταση, λόγω ότι του ότι μόλις είχαμε βγει από τον Τουρκικό ζυγό, αλλά και τη συνεχή «φαγωμάρα» που επακολούθησε και τους καιροσκοπισμούς των πολιτικών που οδήγησαν, μεταξύ των άλλων, στην πανωλεθρία του πολέμου του 1897 και τη Μικρασιατική καταστροφή, αφού μείναμε απλοί θεατές της επανάστασης της Πληροφορικής στο 20^ο αιώνα, ασχολούμενοι, ακόμα και σήμερα, με ένα εμφύλιο, τις ιδέες που επικρατούσαν τότε και τη Μαρξιστική ιδεολογία του 19^ου αιώνα, παρά τη θεαματική και ολοκληρωτική, σχεδόν, κατάρρευση των κομμουνιστικών κρατών και του υπαρκτού τότε «Σοσιαλισμού», κινδυνεύουμε τώρα να χάσουμε, και κατά τα φαινόμενα θα χάσουμε, και την επερχόμενη, ήδη όμως παρούσα, επανάσταση της Τεχνικής Νοημοσύνης, παραμένοντας απλοί θεατές στους σταθμούς των τραίνων, βλέποντας τα να περνούν και ελπίζοντας ότι με κάποιο θαύμα πάλι, αλλά σαν λαθρεπιβάτες στην πραγματικότητα, μπορεί να «καβαλήσουμε» κάποιο απ’ αυτά και να πάμε και εμείς, έστω, κάπου!

Κρίσιμα ερωτήματα

Τελικά, μήπως ήμαστε μια χώρα που, ενώ «όλα τριγύρω αλλάζουνε, (σε ‘μας) όλα τα ίδια μένουν»; Μήπως είμαστε μια χώρα που ψάχνουμε ή εφευρίσκουμε «σκάνδαλα», για να δικαιολογήσουμε τη χρεοκοπία μας και τα χρόνια που σαν αρχοντόβλαχοι σκορπούσαμε απ’ εδώ και απ’ εκεί τα δανεικά λεφτά, με τους πάντα «μπροστάρηδες» συνδικαλιστές να ζητούν κι άλλα; Μήπως είμαστε μια χώρα που αναζητά πάντα τις εύκολες λύσεις, για να ξεφύγει από εκεί που την οδήγησαν τα λάθη, τα δικά της λάθη, με καιροσκόπους πολιτικούς και απίστευτους οικονομολόγους(;) «καθηγητάδες» να διακηρύττουν ότι για όλα φταίνε οι «κακοί» ξένοι, η Ευρωπαϊκή Ένωση και το Ευρώ και ότι πρέπει να γυρίσουμε πίσω στην καημένη μας τη δραχμούλα (για να κόβει βέβαια με πλήρη άνεση «πετσετάκια» το Νομισματοκοπείο); Μήπως είμαστε μια χώρα που της φταίνε οι πολιτικοί της που οι ίδιοι οι κάτοικοι της ψηφίζουν, ξεχνώντας ότι ακόμα κι όταν υπάρχουν κάποιοι που πράγματι αξίζουν, δεν τους δίνουν σχεδόν σημασία, γιατί τυχαίνει να ανήκουν σε μικρά κόμματα και όχι σε κόμματα «εξουσίας»; Μήπως είμαστε μια χώρα που ο οποιοσδήποτε μπορεί να πει ότι είναι αριστερός, για να θεωρήσει ο ίδιος ότι είναι δημοκράτης και προοδευτικός, ενώ στη πραγματικότητα τον διακατέχει καθεστωτική νοοτροπία και είναι απολίθωμα του παρελθόντος, θεωρώντας τις ιδεοληψίες του σαν προοδευτικές ιδέες; Μήπως ήμαστε μια χώρα λαθρεπιβάτης του ιστορικού της παρελθόντος, με σημαντικό ποσοστό των κατοίκων της να είναι (διαζευκτικά) αφελείς, αμόρφωτοι, ποδοσφαιρόπληκτοι, «χουλιγκάνοι», καιροσκόποι, αετονύχηδες, νεοναζί και κάθε είδους ηλίθιοι, και τους υπόλοιπους να είναι σχεδόν εξαφανισμένοι, αφού πολλοί απ’ αυτούς είτε δεν εμφανίζονται (ή δεν τους εμφανίζουν) είτε, ακόμα χειρότερα, σιωπούν είτε, ακόμα κι όταν εμφανίζονται και μιλούν, κανείς σχεδόν δεν τους ακούει; Τελικά, μήπως έχουν πράγματι δίκιο όλοι εκείνοι που σηκώθηκαν και πήραν των «ομματιών» τους και έφυγαν (και είναι πολλοί, πάρα πολλοί, εκατοντάδες χιλιάδες), μην αντέχοντας να ζουν άλλο σε μία χώρα που, ενώ είναι πανέμορφος τόπος, αισθάνονται κυριολεκτικά ότι τους πνίγει, ότι πνίγονται;

Μήπως όμως είμαστε κάπως υπερβολικοί; Μήπως τα πράγματα δεν είναι τόσο τραγικά και μας έχουν επηρεάσει όλα αυτά που βλέπουμε και ακούμε να συμβαίνουν γύρω μας, καιρό τώρα, και μας έχουν βάλει «κάτω»; Μια πρώτη ένδειξη πάντως για το τι τελικά ισχύει σχετικά με τα ερωτήματα αυτά, και τα μεν και τα δε, θα έχουμε στις επικείμενες εκλογές, τις Ευρωεκλογές, αλλά και τις επόμενες, τις εθνικές. Όπως λένε: «Κυριακή κοντή γιορτή»!

Σημειώσεις

1.   Και είχε δίκιο! Γιατί, πέρα από το θαύμα με τους άρτους, ήρθε και αυτός ο απίστευτος κ. Γαβρόγλου να κάνει, προεκλογικά βεβαίως, το δικό του… θαύμα. Πώς; Μα, αναβαθμίζοντας περεταίρω την Παιδεία (αφού προηγουμένως επανέφερε -για τους μπαχαλάκηδες και τους λαθρέμπορους βέβαια- το πανεπιστημιακό άσυλο) με την «πανεπιστημιοποίηση» και το «σβήσιμο» ουσιαστικά από τον ακαδημαϊκό χάρτη της Ελλάδας των ΤΕΙ, με ίδρυση νέων Πανεπιστημιακών τμημάτων απλώς με βουλευτικές (ψηφοθηρικές) τροπολογίες και με αύξηση των θέσεων στις σχολές κατά 3.643, για να αναφέρουμε μόνο μερικά από τα (θαυμα)στά του έργα. Αποκορύφωμα τους όμως είναι αυτό που συνέβη σε ένα ΤΕΙ στη Ζάκυνθο όπου, ενώ το 2017 είχαν εγγραφεί 9 φοιτητές σε σύνολο 120 εισακτέων, όχι μόνο αυτό αναγορεύτηκε σε Πανεπιστήμιο, αλλά οι θέσεις του σχεδόν διπλασιάστηκαν, φτάνοντας τις 230!

2.    Η Γενική Κυβέρνηση περιλαμβάνει την Κεντρική Κυβέρνηση, τους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης (ΟΤΑ) 1^ου και 2^ου βαθμού καθώς και τους Οργανισμούς Κοινωνικής Ασφάλισης (ΟΚΑ)

3. Εδώ θα πρέπει να διευκρινίσουμε ότι τα πολυδιατυμπανιζόμενα πλεονάσματα είναι βασικά πρωτογενή πλεονάσματα, άσχετα αν για λόγους προφανείς παραλείπεται συνήθως η λέξη «πρωτογενή». Για τα χρεολύσια βέβαια ούτε λόγος να γίνεται, στους υπολογισμούς αυτούς δεν λογαριάζονται, γιατί τότε θα χάναμε για καλά τον ύπνο μας. Αν πάντως οι πληρωμές των τόκων και χρεολυσίων για ένα συγκεκριμένο έτος ληφθούν υπόψη και το αποτέλεσμα εξακολουθήσει να είναι θετικό, τότε αυτό θα αποτελεί πραγματικά ένα… μεγάλο, πολύ μεγάλο θαύμα!

4.  Θα πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι τα συνολικά έσοδα του δημοσίου, δηλαδή της Κεντρικής κυβέρνησης, χωρίς δανεισμό, σύμφωνα ακόμα και με τον τελευταίο προϋπολογισμό, είναι «κολλημένα» εδώ και χρόνια το πολύ στα 55 δισ. Ευρώ περίπου.

5. Από τον πίνακα που παρατίθεται σχετικά με τους τόκους των δανείων της Κεντρικής Διοίκησης (δηλαδή Κυβέρνησης), γίνεται εύκολα κατανοητό γιατί μας έχει επιβληθεί από τους δανειστές μας να έχουμε πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% του ΑΕΠ, διότι διαφορετικά, αν το πρωτογενές πλεόνασμα ήταν μικρότερο, όχι μόνο θα εξακολουθούσαμε να δανειζόμαστε, με νέους τόκους και αύξηση του χρέους, για να πληρώνουμε τα χρεολύσια, αλλά και για να μπορούμε να καταβάλουμε και το υπόλοιπο που θα απέμενε για την αποπληρωμή των τόκων των υπαρχόντων δανείων.

6.   Η κυβέρνηση, με τα μέτρα του 2019, προχώρησε στον τρόπο διάθεσης του φετινού «υπερ-πλεονάσματος» πριν αυτό αποτυπωθεί, επικαλούμενη τις προβλέψεις της ελληνικής πλευράς. Προχωρώντας δε και ένα βήμα παραπέρα, μοίρασε όχι μόνο τα υπερ-πλεονάσματα μέχρι και το 2022, αλλά έβαλε ως «εγγύηση» και τα πλεονάσματα των προηγουμένων ετών, 2016-2018, ύψους 5,5 δις. ευρώ για τις ελαφρύνσεις των ετών από το 2020 έως το 2022.

Το αν οι θεσμοί συμφωνούν στην πρακτική της… ενεχυρίασης του μαξιλαριού ασφαλείας, αλλά και στην κοστολόγηση των μέτρων είναι κάτι που θα φανεί το προσεχές διάστημα. Σε κάθε περίπτωση όμως, η κυβέρνηση φαίνεται να κινείται εκ του ασφαλούς, δεδομένου ότι θα νομοθετήσει τα μέτρα του 2019, για τα οποία δεν τίθεται θέμα εγγυήσεων, όχι όμως και αυτά του 2020, τα οποία κανονικά θα πρέπει να ψηφιστούν λίγο πριν κατατεθεί ο προϋπολογισμός του 2020 στη Βουλή!

7.  Αυτά που μπορεί να πει η κυβέρνηση με σιγουριά ότι είναι μόνιμα είναι αφενός η δέσμευση της δημόσιας περιουσίας για 99 χρόνια, δέσμευση όμως που φέρει τη δική της υπογραφή, και αφετέρου η διάρκεια των χρεολυσίων, όπου όλες οι κυβερνήσεις έχουν βάλει, λιγότερο ή περισσότερο, το χεράκι τους και που φθάνει, προς το παρόν βέβαια, τουλάχιστον μέχρι το 2060! Το να αποκαλείς όμως τα μέτρα που ανακοινώνεις ότι είναι μόνιμα, όταν μόνον αυτά που αφορούν το 2019 θα ψηφιστούν από την παρούσα Βουλή, ενώ αυτά που αφορούν το 2020 (πόσο μάλλον αυτά που αφορούν το 2021 και 2022) θα ψηφιστούν στη Βουλή με τον προϋπολογισμό του έτους αυτού, που πιθανόν τότε θα είναι μια άλλη κυβέρνηση, αυτό αποτελεί μια ακόμη εμφανή προεκλογική πονηριά του ΣΥΡΙΖΑ («βγάλτε» εμάς στις εθνικές εκλογές, αν θέλετε και τα μέτρα των επόμενων χρόνων να ψηφιστούν!), μια πονηριά όμως που εμάς τουλάχιστον, που τόσα έχουμε δει τα τελευταία χρόνια, πραγματικά μας ξεπερνάει!!

ΛΕΦΤΑ (ΑΛΙΜΟΝΟ, ΞΑΝΑ)… ΥΠΑΡΧΟΥΝ!

Ξυπνάς ένα πρωί και, πριν καλά – καλά ανοίξεις τα μάτια σου, ακούς τα δισεκατομμύρια να πέφτουν βροχή. Τόσα θα πάρουμε από τους Γερμανούς για πολεμικές αποζημιώσεις, τόσα για το κατοχικό δάνειο, τόσα για τους νεκρούς και τα θύματα της κατοχής, τόσα απ’ εδώ, τόσα απ’ εκεί, δεν πιστεύεις στα αυτιά σου. Πάει το χρέος σκέφτεσαι, πάει η επιτροπεία, τέλειωσαν όλα. Λεφτά υπάρχουν να φάνε και οι κότες, που λένε!

Από την άλλη όμως, σκέφτεσαι πάλι, δεν μπορεί, όνειρο θα ‘ναι· και γυρνάς από το άλλο πλευρό για να συνεχίσεις τον ύπνο σου.

Το μεσημέρι όμως, πάλι για δισεκατομμύρια ακούς στις ειδήσεις, κυρίως στα κρατικά κανάλια. Στήνεις το αυτί σου να ακούσεις καλύτερα και τότε σε πιάνει μια βαθειά απογοήτευση· όλα αυτά δεν είναι, δυστυχώς, παρά απλώς μια πρόταση του προέδρου του Κοινοβουλίου προς τα κόμματα να εγκρίνουν με την ψήφο τους αίτημα προς τη Γερμανία για καταβολή των παραπάνω πολεμικών και των άλλων σχετικών αποζημιώσεων. Όνειρο λοιπόν ήταν, αλίμονο, και πάει;

ΓΙΑ ΠΟΙΟΝ ΚΤΥΠΑ Η ΚΑΜΠΑΝΑ;

Για μια φορά ακόμη μείναμε εμβρόντητοι, με αφορμή το αποτρόπαιο έγκλημα που συνέβη στη Ν. Ζηλανδία, μια φιλήσυχη μέχρι σήμερα χώρα, με θύτη ένα λευκό, ακραίο ρατσιστή και φανατικό εναντίων των προσφύγων, εάν βεβαίως αυτοί έχουν την «ατυχία» να είναι μελαμψοί και κυρίως Μουσουλμάνοι, και θύματα δεκάδες άτομα, μικρά και μεγάλα, αδιάφορο, που το ανθρωπόμορφο αυτό κτήνος τους εκτέλεσε και τραυμάτισε εν ψυχρώ γιατί ανήκαν στην κατηγορία που μόλις αναφέραμε.

ΚΑΙ ΟΜΩΣ, ΛΥΣΕΙΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ!

Είναι καιρός, χρόνια τώρα, που αυτά που συμβαίνουν στη Βουλή των Ελλήνων, με πρωταγωνιστές πολλούς απ’ αυτούς που θέλουν να αποκαλούνται εκπρόσωποι των Ελλήνων πολιτών, μας δημιουργούν πολλές απορίες. Αυτές τι μέρες όμως, αυτά που συμβαίνουν μας έχουν αφήσει, τουλάχιστον πάρα πολλούς από εμάς, κυριολεκτικά άφωνους. Άφωνους με το θέαμα βουλευτών που, σαν περιφερόμενο τσίρκο, περιφέρονται από το ένα κόμμα στο άλλο, περιφρονώντας όχι μόνον αυτούς πους τους εξέλεξαν, αλλά και ξεχνώντας με περισσή ευκολία τα όσα αυτοί οι ίδιοι διακήρυτταν και υποστήριζαν εμφαντικά προηγουμένως.