ΓΙΑ ΠΟΙΟΝ ΚΤΥΠΑ Η ΚΑΜΠΑΝΑ;

Για μια φορά ακόμη μείναμε εμβρόντητοι, με αφορμή το αποτρόπαιο έγκλημα που συνέβη στη Ν. Ζηλανδία, μια φιλήσυχη μέχρι σήμερα χώρα, με θύτη ένα λευκό, ακραίο ρατσιστή και φανατικό εναντίων των προσφύγων, εάν βεβαίως αυτοί έχουν την «ατυχία» να είναι μελαμψοί και κυρίως Μουσουλμάνοι, και θύματα δεκάδες άτομα, μικρά και μεγάλα, αδιάφορο, που το ανθρωπόμορφο αυτό κτήνος τους εκτέλεσε και τραυμάτισε εν ψυχρώ γιατί ανήκαν στην κατηγορία που μόλις αναφέραμε.

ΚΑΙ ΟΜΩΣ, ΛΥΣΕΙΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ!

Είναι καιρός, χρόνια τώρα, που αυτά που συμβαίνουν στη Βουλή των Ελλήνων, με πρωταγωνιστές πολλούς απ’ αυτούς που θέλουν να αποκαλούνται εκπρόσωποι των Ελλήνων πολιτών, μας δημιουργούν πολλές απορίες. Αυτές τι μέρες όμως, αυτά που συμβαίνουν μας έχουν αφήσει, τουλάχιστον πάρα πολλούς από εμάς, κυριολεκτικά άφωνους. Άφωνους με το θέαμα βουλευτών που, σαν περιφερόμενο τσίρκο, περιφέρονται από το ένα κόμμα στο άλλο, περιφρονώντας όχι μόνον αυτούς πους τους εξέλεξαν, αλλά και ξεχνώντας με περισσή ευκολία τα όσα αυτοί οι ίδιοι διακήρυτταν και υποστήριζαν εμφαντικά προηγουμένως.

ΤΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ, ΕΜΕΙΣ ΚΑΙ Η… ΓΑΓΓΡΑΙΝΑ!

Το λεγόμενο Μακεδονικό ζήτημα, όπως έχει σήμερα, δεν προέκυψε βέβαια ξαφνικά. Όπως και σε τόσα άλλα πράγματα που συμβαίνουν στην ίδια τη ζωή μας, στο περιβάλλον μας, αλλά και στον κόσμο ολόκληρο, προηγήθηκε μια σειρά άλλων καταστάσεων ή γεγονότων.

Στη περίπτωση του ζητήματος αυτού προηγήθηκαν επιδιώξεις και σκοπιμότητες που είχαν την αφετηρία τους τόσο σε ιδεολογικοπολιτικούς, όσο και σε γεωπολιτικούς λόγους. Το θέμα όμως είναι το πόσο έγκαιρα εμείς διαγνώσαμε τους κινδύνους που εγκυμονούσαν όλα αυτά και εάν προχωρήσαμε στη λήψη των κατάλληλων μέτρων, ώστε, κι αν ακόμα δεν μπορούσαμε να εξαλείψουμε όλες τις συνέπειες τους, τουλάχιστον να τις περιορίζαμε.

ΤΟ ΛΑΝΘΑΝΕΙΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΝ, ΑΛΛΑ…

Μέσα σε ένα δημοκρατικό πολίτευμα το να έχεις πολιτικές προτιμήσεις, εφόσον βέβαια οι προτιμήσεις αυτές  δεν είναι υπέρ εκείνων που στρέφονται εναντίων αυτών των αρχών της ίδιας της Δημοκρατίας, είναι αποδεκτό. Όταν είσαι όμως δημόσιο πρόσωπο που οι απόψεις του πρέπει να διακρίνονται από αντικειμενικότητα και να είναι τεκμηριωμένες, πρέπει να είσαι ιδιαίτερα προσεκτικός με αυτά που λες και υποστηρίζεις

ΑΠΑΝΤΩΝΤΑΣ ΣΕ ΚΡΙΣΙΜΑ, ΟΣΟ ΚΑΙ ΕΠΙΚΑΙΡΑ, ΔΙΛΛΗΜΑΤΑ

Λένε, ότι όταν βρίσκεσαι μπροστά σε έντονες αντιπαραθέσεις, ιδιαίτερα μάλιστα όταν αυτές έχουν έντονο πολιτικό χαρακτήρα, που υποδαυλίζονται και υποκινούνται από τα ίδια τα κόμματα για την εξυπηρέτηση, ως συνήθως, πολιτικών ή άλλων σκοπιμοτήτων, φτάνοντας στο τέλος να έχουν εμφυλιοπολεμικό χαρακτήρα, κυρίως όταν το ζήτημα είναι ιδιαίτερα σοβαρό, όπως είναι τώρα η περιβόητη πλέον Συμφωνία των Πρεσπών, τότε καλόν είναι να απέχει.

ΑΠΟΡΙΕΣ

Στις φετινές εκδηλώσεις στη μνήμη της εξέγερσης του Πολυτεχνείου νοιώσαμε, για μια ακόμη φορά, «εθνική υπερηφάνεια» και ότι βρισκόμαστε, όπως λένε, σε «καλά χέρια». Οι λόγοι είναι πολλοί, θα αρκεστούμε όμως στους παρακάτω:

♦  Το «ρωμαλέο» κίνημα των κάθε λογής αναρχομπαχαλάκηδων κατόρθωσε και εμπόδισε την είσοδο αυτού του απίστευτου τύπου, που φέρει υπερηφάνως τον τίτλο του υπουργού Παιδείας(!), στο χώρο του Πολυτεχνείου, αποδεικνύοντας έμπρακτα το πόσο «σωστή» ήταν η αντίληψη του τελευταίου περί προάσπισης του Πανεπιστημιακού ασύλου με ένα ρωμαλέο «φοιτητικό» κίνημα που θα αντιμετωπίζει και αποτρέπει την είσοδο… ξένων στοιχείων

ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ ή... ΞΕΦΥΛΛΙΖΟΝΤΑΣ ΤΗ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ, Μέρος 2ο: Ξεπερνώντας μύθους και παραμύθια

Έχοντας γνωρίσει στο 1^ο μέρος της σειράς αυτής τα βασικά σχετικά με τα συνταξιοδοτικά συστήματα, δίνοντας παράλληλα και τα όποια στοιχεία βοηθούν στην κατανόηση του προβλήματος που αντιμετωπίζει η χώρα μας σχετικά με το συνταξιοδοτικό, θεωρούμε ότι στο 2^ο μέρος της μπορούμε να προχωρήσουμε παρακάτω, εξετάζοντας κατ’ αρχάς κάποιους μύθους που κυκλοφορούν ευρύτατα σχετικά με το πρόβλημα μας αυτό, μύθους που επαναλαμβάνονται κάθε τόσο, ίσως από άγνοια, αλλά και εσκεμμένα, από κάποιους πολιτικούς και δημοσιογράφους που προσπαθούν να μας πείσουν ότι για το πρόβλημα που δημιουργήθηκε φταίνε, όπως ισχυρίζονται και κοντεύουμε να το συνηθίσουμε, κάποιοι άλλοι και ότι τα πράγματα από εδώ και πέρα, χάρις στα μέτρα που λαμβάνονται, θα πάνε καλά