ΛΕΦΤΑ (ΑΛΙΜΟΝΟ, ΞΑΝΑ)… ΥΠΑΡΧΟΥΝ!

Ξυπνάς ένα πρωί και, πριν καλά – καλά ανοίξεις τα μάτια σου, ακούς τα δισεκατομμύρια να πέφτουν βροχή. Τόσα θα πάρουμε από τους Γερμανούς για πολεμικές αποζημιώσεις, τόσα για το κατοχικό δάνειο, τόσα για τους νεκρούς και τα θύματα της κατοχής, τόσα απ’ εδώ, τόσα απ’ εκεί, δεν πιστεύεις στα αυτιά σου. Πάει το χρέος σκέφτεσαι, πάει η επιτροπεία, τέλειωσαν όλα. Λεφτά υπάρχουν να φάνε και οι κότες, που λένε!

Από την άλλη όμως, σκέφτεσαι πάλι, δεν μπορεί, όνειρο θα ‘ναι· και γυρνάς από το άλλο πλευρό για να συνεχίσεις τον ύπνο σου.

Το μεσημέρι όμως, πάλι για δισεκατομμύρια ακούς στις ειδήσεις, κυρίως στα κρατικά κανάλια. Στήνεις το αυτί σου να ακούσεις καλύτερα και τότε σε πιάνει μια βαθειά απογοήτευση· όλα αυτά δεν είναι, δυστυχώς, παρά απλώς μια πρόταση του προέδρου του Κοινοβουλίου προς τα κόμματα να εγκρίνουν με την ψήφο τους αίτημα προς τη Γερμανία για καταβολή των παραπάνω πολεμικών και των άλλων σχετικών αποζημιώσεων. Όνειρο λοιπόν ήταν, αλίμονο, και πάει;

ΓΙΑ ΠΟΙΟΝ ΚΤΥΠΑ Η ΚΑΜΠΑΝΑ;

Για μια φορά ακόμη μείναμε εμβρόντητοι, με αφορμή το αποτρόπαιο έγκλημα που συνέβη στη Ν. Ζηλανδία, μια φιλήσυχη μέχρι σήμερα χώρα, με θύτη ένα λευκό, ακραίο ρατσιστή και φανατικό εναντίων των προσφύγων, εάν βεβαίως αυτοί έχουν την «ατυχία» να είναι μελαμψοί και κυρίως Μουσουλμάνοι, και θύματα δεκάδες άτομα, μικρά και μεγάλα, αδιάφορο, που το ανθρωπόμορφο αυτό κτήνος τους εκτέλεσε και τραυμάτισε εν ψυχρώ γιατί ανήκαν στην κατηγορία που μόλις αναφέραμε.

ΚΑΙ ΟΜΩΣ, ΛΥΣΕΙΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ!

Είναι καιρός, χρόνια τώρα, που αυτά που συμβαίνουν στη Βουλή των Ελλήνων, με πρωταγωνιστές πολλούς απ’ αυτούς που θέλουν να αποκαλούνται εκπρόσωποι των Ελλήνων πολιτών, μας δημιουργούν πολλές απορίες. Αυτές τι μέρες όμως, αυτά που συμβαίνουν μας έχουν αφήσει, τουλάχιστον πάρα πολλούς από εμάς, κυριολεκτικά άφωνους. Άφωνους με το θέαμα βουλευτών που, σαν περιφερόμενο τσίρκο, περιφέρονται από το ένα κόμμα στο άλλο, περιφρονώντας όχι μόνον αυτούς πους τους εξέλεξαν, αλλά και ξεχνώντας με περισσή ευκολία τα όσα αυτοί οι ίδιοι διακήρυτταν και υποστήριζαν εμφαντικά προηγουμένως.

ΤΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ, ΕΜΕΙΣ ΚΑΙ Η… ΓΑΓΓΡΑΙΝΑ!

Το λεγόμενο Μακεδονικό ζήτημα, όπως έχει σήμερα, δεν προέκυψε βέβαια ξαφνικά. Όπως και σε τόσα άλλα πράγματα που συμβαίνουν στην ίδια τη ζωή μας, στο περιβάλλον μας, αλλά και στον κόσμο ολόκληρο, προηγήθηκε μια σειρά άλλων καταστάσεων ή γεγονότων.

Στη περίπτωση του ζητήματος αυτού προηγήθηκαν επιδιώξεις και σκοπιμότητες που είχαν την αφετηρία τους τόσο σε ιδεολογικοπολιτικούς, όσο και σε γεωπολιτικούς λόγους. Το θέμα όμως είναι το πόσο έγκαιρα εμείς διαγνώσαμε τους κινδύνους που εγκυμονούσαν όλα αυτά και εάν προχωρήσαμε στη λήψη των κατάλληλων μέτρων, ώστε, κι αν ακόμα δεν μπορούσαμε να εξαλείψουμε όλες τις συνέπειες τους, τουλάχιστον να τις περιορίζαμε.

ΤΟ ΛΑΝΘΑΝΕΙΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΝ, ΑΛΛΑ…

Μέσα σε ένα δημοκρατικό πολίτευμα το να έχεις πολιτικές προτιμήσεις, εφόσον βέβαια οι προτιμήσεις αυτές  δεν είναι υπέρ εκείνων που στρέφονται εναντίων αυτών των αρχών της ίδιας της Δημοκρατίας, είναι αποδεκτό. Όταν είσαι όμως δημόσιο πρόσωπο που οι απόψεις του πρέπει να διακρίνονται από αντικειμενικότητα και να είναι τεκμηριωμένες, πρέπει να είσαι ιδιαίτερα προσεκτικός με αυτά που λες και υποστηρίζεις

ΑΠΑΝΤΩΝΤΑΣ ΣΕ ΚΡΙΣΙΜΑ, ΟΣΟ ΚΑΙ ΕΠΙΚΑΙΡΑ, ΔΙΛΛΗΜΑΤΑ

Λένε, ότι όταν βρίσκεσαι μπροστά σε έντονες αντιπαραθέσεις, ιδιαίτερα μάλιστα όταν αυτές έχουν έντονο πολιτικό χαρακτήρα, που υποδαυλίζονται και υποκινούνται από τα ίδια τα κόμματα για την εξυπηρέτηση, ως συνήθως, πολιτικών ή άλλων σκοπιμοτήτων, φτάνοντας στο τέλος να έχουν εμφυλιοπολεμικό χαρακτήρα, κυρίως όταν το ζήτημα είναι ιδιαίτερα σοβαρό, όπως είναι τώρα η περιβόητη πλέον Συμφωνία των Πρεσπών, τότε καλόν είναι να απέχει.

ΑΠΟΡΙΕΣ

Στις φετινές εκδηλώσεις στη μνήμη της εξέγερσης του Πολυτεχνείου νοιώσαμε, για μια ακόμη φορά, «εθνική υπερηφάνεια» και ότι βρισκόμαστε, όπως λένε, σε «καλά χέρια». Οι λόγοι είναι πολλοί, θα αρκεστούμε όμως στους παρακάτω:

♦  Το «ρωμαλέο» κίνημα των κάθε λογής αναρχομπαχαλάκηδων κατόρθωσε και εμπόδισε την είσοδο αυτού του απίστευτου τύπου, που φέρει υπερηφάνως τον τίτλο του υπουργού Παιδείας(!), στο χώρο του Πολυτεχνείου, αποδεικνύοντας έμπρακτα το πόσο «σωστή» ήταν η αντίληψη του τελευταίου περί προάσπισης του Πανεπιστημιακού ασύλου με ένα ρωμαλέο «φοιτητικό» κίνημα που θα αντιμετωπίζει και αποτρέπει την είσοδο… ξένων στοιχείων